Zijn alle kleine pogingen om lief te hebben genoeg?
Rinke Verkerk is journalist. Zij schrijft iedere maand een column.
Column

Zijn alle kleine pogingen om lief te hebben genoeg?

Verhalen over mensen die de wereld hebben veranderd; daar ga ik heel lekker op. Zoals William Wilberforce die de slavernij ten einde bracht in Engeland. Zoals Corrie ten Boom die hoop liet opleven uit verhalen over nazikampen. Zoals Oriana Fallaci, die voor vrouwen een serieuze plek in de journalistiek bevocht. Of Captain Sir Tom Moore, net overleden aan corona, die voor zijn honderdste verjaardag nog 39 miljoen pond sponsorgeld ophaalde voor de gezondheidszorg door met zijn rollator rondjes te lopen in zijn tuin.

Ik luister nu het audioboek Dirty Glory van Pete Greig, oprichter van de 24/7-gebedsbeweging. Eén Engelse christen die ja zegt tegen de Wind, en de wereld weer aan het bidden krijgt met alle wonderlijke gevolgen van dien. Ik loop luisterend de deur uit. Kijk naar de voordeuren in mijn straat, de mensen die hun hond uitlaten, en voel opeens weer die verwachting: Dat kleine mensen grote verschillen kunnen maken. Dat één iemand kan herstellen wat een heleboel mensen hebben stukgemaakt. Dat overal in schijnbaar normale huizen abnormale mensen kunnen wonen, undercover ninja’s die je niet zou opmerken als je staat te wachten om je flespompoen te wegen bij de Albert Heijn.

Ik stap over een drol. Even eerlijk, denk ik. Ben ik zo iemand? Ik doe m’n best. Maar ben zo dagelijks als wat. Al best druk met de verjaardagen van mijn vrienden onthouden. Een school voor mijn oudste kind zoeken. Mijn administratie op tijd afkrijgen. Columns schrijven. Kussens kiezen bij het nieuwe behang. Vlees vervangen. Comfortabel. Veilig. Zucht. Zijn alle kleine pogingen om lief te hebben tussendoor genoeg? Moeten wij niet gewoon eens, doe een gooi, ons huis te koop zetten en een hele nacht gaan bidden over onze roeping en de volgende dag direct beginnen? Beetje heftig, oké, maar er is werkelijk genoeg mis in de wereld en ik wil daar risico voor durven nemen. Durven leven met de wind.

Over de wind gesproken … die heeft net een paar grijszwarte wolken boven m’n straat gejaagd. Ze laten de regen in steeds hoger tempo naar beneden vallen. Ik stap onder een eik. Hij houdt me droog en leunt heerlijk en ik zie de enorme soortgenoot waar hij naast staat. Zo hoog, en vol, en breed, dat de mijne opeens een iel en tenger boompje lijkt dat dapper probeert een eik te zijn. En daar sta ik: ontroerd te zijn door een boom. Omdat-ie het zo laat gebeuren. En, nou ja, mij toestaat dat ik mijn eigen gevoelens op hem projecteer. Ik loop naar huis en draai me nog even om. Zijn blaadjes vangen de regen op. Zijn takjes wiegen in de wind. Die miezerige eik; hij hield me mooi wel droog. Misschien lukt het mij soms ook om iemand te laten schuilen voor de regen. In de juiste grond groeit-ie vanzelf groot. Hopelijk net als ik.

Leven

meer ‘Leven’

advertentie