Luister naar

Ruth van der Vliet over haar moestuin: ´Dat spanningsveld tussen zaaien en zegen is voor letterlijk heilig´

Nieuws
Culinair verslaggever Marco Bosmans trekt deze zomer van moestuin naar moestuin, op zoek naar groene vingers en vruchtbare aarde. Hij poot, zaait, teelt en oogst. Halte acht: in Amersfoort tuiniert Ruth van der Vliet.
Marco Bosmans
zaterdag 24 augustus 2019 om 03:00
Ruth van der Vliet: ‘Dat spanningsveld tussen zaaien en zegen is voor mij letterlijk heilig.’
Ruth van der Vliet: ‘Dat spanningsveld tussen zaaien en zegen is voor mij letterlijk heilig.’ Marco Bosmans

Dat Amersfoort bij gelegenheid prachtig oranje kleurt, zagen we afgelopen 27 april. De kleur groen is hier echter van alledag en nooit ver weg. De stad heeft immers uitbundige parken en weet zich, ondanks de oprukkende woningbouw, omringd door een ‘groen groen groen groen omme ommeland’. En dan zijn er nog de volkstuinen en hun volkstuinders. Neem Ruth van der Vliet.

Aan de rand van de stad – de Onze Lieve Vrouwetoren ligt op een kilometer afstand – wordt ‘moesvrouw’ Van der Vliet omarmd door bomen. Het niet te missen gesuis is van gaand en komend stadsverkeer, want ook het asfalt is niet ver weg. Het zijn misschien niet de ideale omstandigheden voor een fruit- en groentetuin, maar geklaagd wordt er niet. Nee, gezegend voelt ze zich met haar ‘postzegeltje’ vruchtbaar land. ‘Die bomen staan de zon niet in de weg, ook op zandgrond groeit het prima en over de uitlaatgassen maak ik me niet zoveel zorgen. Nee, je krijgt mij hier niet meer weg. Ook ik ben inmiddels geworteld, haha.’

kolenschoppen

De tuin van Ruth is mini, zeker in vergelijking met die van haar grootvader. Zijn oogst ging echter naar de veiling, terwijl Ruth slechts zes monden te voeden heeft. ‘Ach ja, opa Jakob. Ik herinner me hem als een stille, harde werker. Zie nog zijn handen, kolenschoppen waren het. Dag en nacht was hij dan ook in zijn tuin te vinden en ik mocht altijd graag even kijken. Helpen ook soms, als de kolen in de waterbak lagen, tikte ik ze naar beneden. Nat houden was belangrijk. Ja, dat ik me daar prettig voelde, is het enige genetische alibi voor mijn tuinieren.’

‘Gek genoeg begon het bij mij te kriebelen toen mijn opa al overleden was. Ik weet ook nog wat de aanleiding was: een zakje boerenkool uit de supermarkt, haha. Dat hoeft toch niet zo, dacht ik. Dus toen besloot ik het zelf te gaan doen: aardappels en kolen tussen de vaste planten en dan maar afwachten. Ik had al snel door dat onze achtertuin daarvoor te klein was. Als ik serieus wilde tuinieren, moest ik het verderop zoeken. Nou had ik hier wel vaker mannen aan het werk gezien in hun volkstuinen, waarbij ik dacht: dat wil ik ook! Stiekem hoopte ik eigenlijk dat er eens eentje door zijn rug zou gaan, zodat ik hem kon helpen. Niet netjes misschien, maar een paar maanden later hoorde ik dat een van de tuinders wilde stoppen. Nou, toen was ik er als de kippen bij.’

schade en schande

Van opa Jakob had het meisje Ruth nog niet veel geleerd. Het waren dan ook vooral de mannetjes op de volkstuin die ‘die jonge meid’ wat adviezen gaven. Goed bedoeld van de buurmannen, maar Ruth vertrouwde ook op haar instinct. ‘Ja, door schade en schande leer je het natuurlijk ook. Ik merkte ook al snel dat het tuinieren heel erg in mijn hoofd ging zitten. Ik ging ermee naar bed, droomde erover en stond ermee op. Echt, de tuin had me in zijn greep. Zo bedacht ik in bed allerlei recepten en dat er hier en daar een hekje moest komen. Man, de lekkerste gerechten zijn in mijn slaap ontstaan, haha. Zo fantaseer ik sinds kort over een tuinkas naast mijn kleine tuinhuisje, maar in een kas gelden wel weer andere spelregels. Ach ja.’

‘Een van de eerste lessen was trouwens het plannen en doseren. Je moet de seizoenkalender in de gaten houden, de bedden ieder jaar doorschuiven en het oogsten goed organiseren. Sinds kort heb ik dan ook een schema van wat er iedere maand moet gebeuren. Zaaien en snoeien, maar bijvoorbeeld ook het opbinden van de kiwi-bes.’

Inmiddels is ze zes jaar verder. Zes jaar tuinieren met hier en daar wat schade en schande, maar vooral veel plezier, zo vertelt ze lachend wanneer ze me langs haar bedden leidt. ‘Om deze knoflook hoef ik me geen zorgen meer te maken, die is supersterk. En superlekker ook. Naast de worteltjes had ik dit jaar gelukkig nog wat ruimte voor venkel, ook zo’n lekkere smaakmaker. Verder heb ik geleerd dat je maanden kunt eten van de Nieuw-Zeelandse spinazie, dat je genoeg pompoenen haalt uit één plantje en dat afrikaantjes rupsen uit de boerenkool houden. Echt een gouden tip! De schande? Nou, broccoli en ik worden nooit vrienden en ook prei is me nog steeds niet gelukt. Daar kan ik echt van balen. Toch staan ze er weer in, omdat de beste tuinspecialist van Amersfoort, Hans Verburg, me een paar tips heeft gegeven. Hans is mijn wandelende encyclopedie. Zo probeer ik de prei nu met paardenmest in plaats van koeienmest. Dus als we prei kunnen eten, bel ik je. Goed?’

schepping

‘Het klinkt gek misschien, maar tuinieren is voor mij ook iets spiritueels. Het zet de tijd even stil, het geeft rust en het brengt me terug naar de oorsprong. Van die zak boerenkool ging ik naar de plant en van de plant ging ik naar zaaigoed. Dat zaadje is de basis, want verder terug kun je niet. Noem het de schepping. Ja, voor mij is juist dat spanningsveld tussen zaaien en zegen letterlijk heilig. Mijn opa zou het gezegd kunnen hebben: ‘het werk van jouw handen is gezegend’. Op die manier doen we het naar mijn idee samen en zo is mijn tuin ook nog steeds een beetje van hem. En van Hem.’ ¦

Code groen: peultjes

De allerlekkerste zomergroente moeilijk? Nee hoor, een peulenschil.

Kok Shamida Smulders van smulderskookt.nl: ‘Er gaat bijna geen dag voorbij dat ik geen peultjes sta te blancheren. Water met zout aan de kook brengen, een minuut de peultjes erin en meteen afkoelen in een bak met ijskoud water. De knapperigheid is zo verslavend! Lekker bij alles; bij stoofvlees maar ook zeker door de salade.’

Voedingsdeskundige Sytske Scholze (mindyourfood.nl): ‘De kleur groen staat eigenlijk met stip op één als het gaat om gezondheid. Het groen in de plant is synoniem met chlorofyl. Dat is het krachtige groene kleurstofje dat planten in staat stelt zonlicht op te vangen en om te zetten in energie. Een van de mooiste eigenschappen van chlorofyl vind ik dat het zich bindt aan toxische stoffen als aluminium, amalgaam en pcb’s. Die stoffen worden in ons maag-darmkanaal afgevangen door chlorofyl en netjes afgeleverd … in de toiletpot. Hoera!’

Mail de redactie
Mail de redactie
Heeft u een tip over dit onderwerp, ziet u een spelfout of feitelijke onjuistheid? We stellen het zeer op prijs als u ons daarover een bericht stuurt.
Afbeelding

Arnolds werk draait volledig om de bitcoin: ‘Ik heb geen voorspelbare baan’

Hoeveel komt er maandelijks in en hoeveel gaat eruit? En welke rol spelen idealen daarbij? De van oorsprong uit IJsselmuiden afkomstige Arnold Hubach (25) is digitale nomade en komt rond door te schrijven over bitcoin.

Afbeelding

Vijf tips om te besparen op je boodschappen. ‘Zorg dat je altijd een diepvriespizza op voorraad hebt’

Het dagelijks leven is afgelopen maand weer fors duurder geworden. Hoe kun je als student besparen op je boodschappen? ‘Skere Student’ Emma Mouthaan (26) geeft tips. ‘Kook grote porties, dat bespaart energie en geld.’

Afbeelding

‘Mijn Ferrari is gewoon geweldig’

Auto’s zeggen iets over hun bestuurders want in de lak weerspiegelt zich het karakter van de eigenaar. Vandaag de auto-biografie van musicus Marit Broekroelofs (54).

Afbeelding

De Santana-appel geniet een klein maar dankbaar publiek

Aardappels, uien en bieten, ze hadden een slechte zomer. De hitte en droogte hebben hun tol geëist. Toch zijn niet alle boeren in last, want het regende de afgelopen weken wel appels.

Afbeelding

Zijn lage energierekening zit Dick niet lekker: ‘Ik heb bij onze diaconie gepleit voor een apart potje’

Hoe verdient Dick Gorter (63) zijn geld? En waar gaat het geld naartoe? ‘Het zure is dat wij extra belasting betalen omdat we eenverdiener zijn, terwijl Herma niet eens kán werken.’

Afbeelding

Diana werkt als vrijwilliger bij Slachtofferhulp Nederland: ‘Iedereen kan slachtoffer worden’

Anderhalve dag in de week werkt Diana Brockhus (54) als vrijwilliger bij Slachtofferhulp Nederland, waar ze slachtoffers van ongevallen, huiselijk geweld en zedendelicten helpt om hun leven weer op de rit te krijgen.