*

aangepast op 19 juni 2021 om 08:20

Column

Ze vragen om een ‘sorry’. Waarom is het zo moeilijk dat te zeggen?

Christenen zijn geschoolde sorry-zeggers. Geen liturgie zonder schuldbelijdenis. We maken er een potje van, prevelen we in koor, ‘in woord en gedachten, in doen en laten’. Ook in het Onze Vader vragen we hartstochtelijk om de vergeving van onze schulden. Met de ‘rouwmoedigheid des harten’ (Thomas a Kempis) van individuele christenen zit het dus wel goed, zou je zeggen. Maar wanneer het om de kerk als geheel gaat, komen excuses vaak slechts schoorvoetend naar voren.

Neem de recente ontdekking van een massagraf van 215 ‘inheemse’ kinderen - leerlingen van een kloosterinternaat - in Brits-Columbia. De paters werkten volop mee aan het regeringsprogramma om kinderen van de oorspronkelijke bewoners van Canada tot ‘goede, nuttige en wetsgetrouwe..


Meld u aan voor onze nieuwsbrief en lees dit artikel gratis

Vier artikelen per maand gratis

Het belangrijkste nieuws in uw inbox

Heeft u al een account? Log in


Bij het aanmelden gaat u akkoord met onze privacyverklaring en de algemene voorwaarden .

Katholiekinside

meer ‘Katholiekinside’

advertentie