Luister naar

Schrijfster Rachel Held Evans overleden: 'Ieder haalt eigen regels uit Bijbel'

Nieuws
‘Iedere gelovige maakt zijn ­eigen selectie van voorschriften uit de Bijbel.’ Dat is een van de opvallende ­uitspraken van de vorige week op 37-jarige leeftijd overleden ­Rachel Held Evans.
Roel Sikkema
maandag 6 mei 2019 om 16:29
Rachel Held Evans sliep volgens bijbels voorschrift een maand lang in een tent omdat ze ongesteld was.
Rachel Held Evans sliep volgens bijbels voorschrift een maand lang in een tent omdat ze ongesteld was. hollandse hoogte

Dayton

Het overlijden van ­Rachel Held Evans aan de gevolgen van een infectie bracht in de Verenigde Staten een schok teweeg, niet alleen in christelijke kring. Ook bekende seculiere media als The Washington Post, The New York Times en CNNbrachten het nieuws.

Evans werd bekend door een blog en als auteur van enkele opvallende boeken over het geloof. In haar leven maakte ze een overgang mee van een stevig ‘zeker’ evangelicaal geloof naar een geloof waar meer ruimte is voor vragen en twijfel. Ze schreef daarover voor het eerst in haar boek Evolving in Monkey Town (2008).

In 2010 verscheen A Year of Biblical Womanhood, dat vertaald werd als De deugdzame huisvrouw (2013). Evans beschrijft daarin hoe ze een jaar lang probeerde te leven volgens letterlijke bijbelse voorschriften, de ‘Tien Geboden van Bijbelse Vrouwelijkheid’. Zoals ‘Gij zult u in alles onderwerpen aan de wil van de man’, ‘Gij zult uw haar niet afknippen’ en ‘Gij zult niet onderwijzen in de gemeente’.

Ze schrijft dat als zij en haar man een discussie hadden over welke film ze zouden bekijken, zij koos voor de film van haar man. Omdat in Spreuken 31 staat: ‘Haar man geniet bekendheid in de stad, hij vergadert met de oudsten in de poort’, liet zij zich bij het welkomstbord van haar woonplaats Dayton fotograferen met een bord Dan is Awesome (Dan is geweldig). ‘Sommige mensen dachten dat ik een weddenschap had verloren’, gaf ze als commentaar.

algemeen model

Evans had jarenlang moeite met Spreuken 31, ‘omdat in de evangelische cultuur deze tekst een soort algemeen model is geworden voor vrouwen. En ook omdat het gaat over een vrouw die van de vroege morgen tot de late avond zaait en haar gezin van voedsel en kleding voorziet.’

Ze ging er anders over denken nadat een vriendin haar de joodse uitleg van dit bijbelgedeelte vertelde. Joden noemen dit een lofzang op de huisvrouw en de man van haar vriendin zong haar dit wekelijks bij het sabbatsmaal toe.

Evans schreef geregeld over de vraag waarom steeds meer leeftijdgenoten van haar zich aangetrokken voelen tot hoogkerkelijke tradities, zoals het rooms-katholicisme en de oosters-orthodoxie. Begin 2013 verscheen een artikel van haar bij CNN, dat op 9 augustus in het Nederlands Dagblad werd geplaatst. Volgens haar beschouwen veel jongvolwassenen het evangelicale christendom als ‘te politiek gericht, te exclusief, te ouderwets, onverschillig wat sociale rechtvaardigheid betreft en vijandig tegenover lesbiennes, homoseksuelen, biseksuelen en transgenders’.

De oplossing is niet het ‘cool’ maken van de kerk met ‘wat pittiger muziek, wat lossere diensten, een koffiehoek in de ontmoetingsruimte, een voorganger die strakke spijkerbroeken draagt en een opgefriste website inclusief de mogelijkheid om online giften over te maken’. De jongvolwassenen willen niet een verandering van stijl, maar ‘een verandering van inhoud. We willen dat we bekend staan om waar we voor stáán, niet om waar we tegen zijn. We ­willen vragen stellen die geen van tevoren vaststaande antwoorden hebben’.

stilte en reflectie

Haar eigen zoektocht leidde in 2015 tot aansluiting bij de Episcopaalse Kerk, de Amerikaanse variant van de Anglicaanse Kerk. Daarover zei ze tegen het persbureau RNS: ‘Ik voelde mij aangetrokken tot de Episcopaalse Kerk omdat zij in praktijk brengen wat ik mis bij de evangelicalen: ruimte voor stilte en reflectie, je ­richten op Jezus’ aanwezigheid tijdens de eucharistie, de mogelijkheid voor vrouwen om leiding te geven en de acceptatie van homo’s en transgenders.’ Over haar geloofs­worsteling gaat ook haar laatste boek, Searching for Sunday uit 2015, datzelfde jaar vertaald onder de titel Gaan we vandaag? Haar belangrijkste les in het boek: verwacht niet te veel van een kerk. ‘De littekens erkennen, de lelijke kanten onder ogen zien, ons verwonderen over haar veerkracht en geloven dat dit onvolmaakte en tegelijk schitterende lichaam genoeg is voor nu. Genoeg om ons door de wereld heen te dragen, veilig in de armen van Christus.’ <

Mail de redactie
Mail de redactie
Heeft u een tip over dit onderwerp, ziet u een spelfout of feitelijke onjuistheid? We stellen het zeer op prijs als u ons daarover een bericht stuurt.