Luister naar

De vraag naar God in een verlaten stad

Nieuws
Twee jaar geleden vertrok Ari halsoverkop en zonder duidelijke reden bij zijn vrouw en kinderen. Als hij een brief krijgt dat zijn vader ernstig ziek is, is het tijd om terug te keren naar Keflavik, het ‘zwartste stadje van IJsland’, en het verleden onder ogen te zien.
Kim van de Wetering
vrijdag 19 juni 2015 om 03:00
De vraag naar God in een verlaten stad
De vraag naar God in een verlaten stad

 

Vissen hebben geen voeten is een pittige familiesaga die begint bij de magische liefdesgeschiedenis van Ari’s grootouders en eindigt in Keflavik. In Ari’s jeugd was Keflavik een levendig stadje, dankzij de aanwezigheid van een Amerikaanse legerbasis en de visserij. Terwijl hij opgroeit maakt de door de Europese Unie afgedwongen visquotering de haven nutteloos, de Amerikanen vertrekken en de stad raakt in verval. Een verval dat voor Ari zelf begint bij een verkeerd begrepen jeugdliefde, die diepe sporen achterlaat.

Hemingwayesk

Stefánsson betreedt in deze familiegeschiedenis talloze zijsporen. Die meanderende vertellingen geven het boek zijn kracht. Stefánsson vertelt bijvoorbeeld het poëtische verhaal van twee ingesneeuwde geliefden, een verhaal over een evangeliserende zeeman en een Hemmingwayeske vertelling van een jongen die man wordt op zee.

liefde en sleur

Vissen hebben geen voeten is geen makkelijke roman. Deels vanwege de complexiteit maar vooral vanwege de rauwe schrijfstijl en de grote vragen.

Hoe geef je zin aan je leven – als visser aan een zee waar niet meer gevist mag worden? Waarom verandert de liefde vaak in sleur? Wat moet je met God in een oord dat door Hem vergeten lijkt te zijn? Soms vervloekt hij God, soms weet hij: ‘Waar is de macht van vertroosting groter dan in het geloof in God?’ Omringd door de zee, de geschiedenis, de kou en The Beatles zoekt Ari naar antwoorden.

 

Die zoektocht is keihard. Soms gaat Stefánsson daarin wel wat ver; te veel herhaling van irrelevante zaken, al te vergezochte filosofische bespiegelingen, te grove taal, en te heftige gebeurtenissen.

Vissen hebben geen voeten is rauw en grimmig, maar wie daar doorheen weet te prikken staat een eeuw aan mooie verhalen te wachten: ‘Zo hebben wij onze momenten. Ondanks alles.’ ¦

literatuur

Vissen hebben geen voeten

Jón Kalman Stefánsson. Uitg. Ambo|Anthos, Amsterdam 2015. 344 blz. € 21,99

Mail de redactie
Mail de redactie
Heeft u een tip over dit onderwerp, ziet u een spelfout of feitelijke onjuistheid? We stellen het zeer op prijs als u ons daarover een bericht stuurt.
Afbeelding

Moet een schrijver over alles kunnen schrijven? 'De literaire vrijheid staat onder druk'

Pim Lammers trekt zich terug als schrijver van Kinderboekenweekgedicht nadat hij doodsbedreigingen kreeg vanwege een verhaal over seksueel misbruik. Betekent dit dat je daarom maar beter niet over misbruik kunt schrijven?

Afbeelding

Gekmakende spanning en hemeltergende feesten

Dertien jaar heeft Bret Easton Ellis zijn lezers laten wachten op een nieuwe roman. In Scherven keert de Amerikaanse schrijver, net als in zijn debuut Less Than Zero, terug naar zijn highschool in Los Angeles.

Afbeelding

Nederland is klaar voor een nieuwe taal, gelooft Mounir Samuel

Taal is niet neutraal, maar een spiegel van de samenleving. Schrijver Mounir Samuel denkt dat Nederland klaar is voor een grondige herziening van de Nederlandse taal. ‘Dit boek gaat een sociale revolutie ontketenen'

Afbeelding

De Slag om Stalingrad geldt als een keerpunt in de Tweede Wereldoorlog

Toen het Duitse leger na maanden de strijd om Stalingrad opgaf, op 2 februari 1943, stond vrijwel niets meer overeind. Behalve één gebouw: Pavlovs huis. Maar dat bleek een legende, concludeert de Britse historicus Iain MacGregor in zijn nieuwe boek.

Afbeelding

Na de watersnoodramp zag de koningin het 'beginpunt van de verbroedering der mensheid'

Misschien betaalden de slachtoffers van de watersnoodramp van 1953 met hun levens voor een snellere eenwording van Europa. Dacht een Deense hulpverlener.

Afbeelding

Romanrecensies Rozen in de nacht

In 1943 neemt de Amerikaanse Grace elf kinderen mee op een barre tocht door de Pyreneeën. De kinderen, onder wie broer Élias en zus Marguerite, zijn ontsnapt uit een nazikamp in Vichy-Frankrijk.