*

Het gaat de dichter Roelof ten Napel niet allereerst om het uiten, maar vooral het begrijpen van zijn woede

Op deze plek bespreekt poëziekenner Jogchum Zijlstra maandelijks een gedicht. Na driekwart van de bundel volgt een zwarte bladzijde. De omvangrijke eerste afdeling, Het woedeboek, wordt afgesloten op een manier die een duidelijke suggestie inhoudt. Alsof de dichter wil zeggen dat alles waarover tot nu is geschreven – zijn benauwende jeugd – een zwarte bladzijde vormt in zijn leven. Een bladzijde die hij nu omslaat, waarna een tweede, veel kleinere afdeling volgt met als titel ‘Jongen’. In die gedichten zijn homofiele gevoelens en het afscheid van een vriend(je) op een uiterst tere wijze verwoord. Het is misschien voor de hand liggend maar te gemakkelijk om in een mogelijk gebrek aan ruimte voor die gevoelens de motivatie te zoeken voor de woede. Er is meer aan de hand.

Boeken

meer ‘Boeken’

advertentie