Nederlands Dagblad

Alweer voor de vijfde maal op rij schreef het Nederlands Dagblad in samenwerking met Uitgeverij Mozaïek een wedstrijd uit voor spannende verhalen. Voor de vijfde maal klommen veel lezers in de pen, om hun schrijfwerk vervolgens te laten beoordelen door een uiterst kritische jury. En alweer voor de vijfde maal is de kogel door de kerk. Een lustrum, dus.

‘Ferry, kom je beneden? We moeten weg!’ In de verte humt Ferry iets onverstaanbaars. Een golf van irritatie overspoelt me. Op het moment dat hij achter zijn computer plaatsneemt, is hij alle contact met de realiteit kwijt. De laatste maanden brengt hij steeds meer tijd door in zijn eigen virtuele wereld. De dag dat hij operatief gescheiden moet worden van zijn toetsenbord nadert met rasse schreden.

Hij weet niet waar hij is of hoe laat het is. Hij weet niet eens waar hij naar toe wil in deze onbekende stad. De zon zakt achter de hoge kathedralen en het wordt kouder. Om niet herkend te worden, had hij zijn jas uitgedaan en ergens laten liggen - hij dacht toen nog dat dat zou helpen. Nu weet hij niet meer wat hij moet denken of hopen. Hij is wanhopig en angstig en een onrust doet hem doorlopen over de pleinen en door de steegjes, naar de boulevard van Chahar Bagh. De Vier Tuinen, het doet hem denken aan thuis.

‘Ik snap het echt niet.’ Onbewust had ze de woorden hardop uitgesproken.
‘Wat niet?’ Daniël keek haar aan. Het was voor het eerst sinds ze vertrokken waren dat de stilte doorbroken werd.

De zon teisterde de uit graniet gehouwen muren van het klooster. Daarbinnen herhaalde zich al eeuwen het Benedictijnse ritme van gebed, lofzang en toewijding. De dagelijkse discipline had de zintuigen van de monniken gescherpt, hun lichamen gehard. Een wandeling in de uitgestrekte kloostertuin maakte deel uit van de regelmaat. Het was op een van deze schaarse momenten van vrije tijd, dat Wolbrand enigszins verrast het glimmende, kale hoofd van abt Rhodlef naast hem zag opdoemen.