Sluiten

Nederlands Dagblad

Dossier: Synode CGK 2007 - Opinie

Ds. A.P. van Langevelde heeft in zijn reactie (Nederlands Dagblad 19 december) op onder andere mijn artikel ‘Synodebesluit haast niet te (ver)dragen’ (Nederlands Dagblad 12 december) enkele opmerkingen gemaakt waarop ik graag kort wil ingaan.

Het beroep op draagkracht binnen de Christelijke Gereformeerde Kerken voor zelfs kleine stappen op weg naar eenheid met de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) is ongetwijfeld realistisch. Maar is het het goede soort realisme?

Echt samenwonen bleek voor de synode van de Christelijke Gereformeerde Kerken een zware opgave. Volgens Harry van der Molen en Jo-Annes de Bat leven we in een tijd waarin er behoefte is aan een kerk die zich niet blind staart op zichzelf, maar die de ogen richt op de naaste.

Op het besluit van de generale synode van de Christelijke Gereformeerde Kerken (CGK) om ten aanzien van de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt (GKv) het federatief groeimodel nog niet in te voeren is teleurgesteld gereageerd. Prof. B. Kamphuis sprak over 'een forse stap' achteruit. Ds. J. Groenleer noemde het besluit haast niet te (ver)dragen. Ds. A.P. van Langevelde uit Zoetermeer deelt de teleurstelling, maar vindt dat het synodebesluit niet hoeft te verbazen.

Het is opvallend, dat er van diverse zijden aangedrongen wordt op een verbrede gereformeerde kerk. Om ds. Arntzen te citeren: prof. Schilder heeft geen scheiding gewenst over de verschillen in verbondsopvatting en terug gewild naar de uitspraken van 1905, waarin de twee verbondsopvattingen naast elkaar werden aanvaard (Nederlands Dagblad 10 december). In 1942-44 werd één opvatting verplicht gesteld en daardoor ontstonden - ongewild - de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt).

In het Nederlands Dagblad van 10 december pleitte dr. M.J. Arntzen voor een brede gereformeerde kerk. Anne van der Sloot is het daarmee eens en vraagt zich af waarom het voor gereformeerde christenen zo moeilijk is zich te verenigen onder de klanken van het Evangelie van onverdiende genade.

De generale synode van de Christelijke Gereformeerde Kerken (CGK) heeft ten aanzien van de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt (GKv) besloten het federatieve groeimodel nu nog niet in te voeren. Dat zou een stap verder zijn in de richting van kerkelijke eenheid. Maar, zo oordeelde de synode, de kerken kunnen dat nu nog niet dragen. Ds. J. Groenleer vindt dat haast niet te verdragen.

Het lijkt een utopie: een kerk bestaande uit gereformeerde gemeenten, hersteld hervormden, christelijk- en vrijgemaakt-gereformeerden. Maar als men eenzijdigheden zou loslaten, zouden zij corrigerend en bevruchtend op elkaar kunnen inwerken.

Wanneer Elihu en Alexander Pola elkaar ooit zouden zijn tegengekomen dan zouden ze op één punt met elkaar overeenstemming hebben, namelijk woorden om gevoelens te nuanceren. Pola noemde aforismen ‘woorddansen’, spelen met woorden. Elihu’s geest is vol woorden (Job 32: 18). Taal om iets uit de drukken!

W. de Klerk legt er de nadruk op dat een Bijbelvertaling behalve betrouwbaar ook leesbaar moet zijn. Als we de vraag stellen, welke van deze twee het zwaarste moet wegen, dan hangt het er maar van af wat de doelgroep is.

De artikelen van W. de Klerk enerzijds en ds. A.C. Uitslag anderzijds over het besluit van de christelijk-gereformeerde synode rond het al dan niet toelaten van de NBV in de erediensten (Nederlands Dagblad 27 november) toont wederom de grote verdeeldheid binnen deze zelfde kerken. Telkens weer met pijn in het hart moet ik dit constateren. 

Het artikel 'NBV-besluit helder en heilzaam' (Nederlands Dagblad 26 november) van ds. A.C. Uitslag inspireerde Pluis een dag later tot een tekening. Bij ds. K. Muller rees een vraag: kan volgens het gereformeerd kerkrecht een synode de kerken iets ontraden, hetzij met, hetzij zonder klem?  

In de krant van dinsdag 27 november stond van mijn hand een opinieartikel over het NBV-besluit van de CGK. Het is gebleken dat één zin gemakkelijk kan leiden tot misinterpretaties, wat ik ten zeerste zou betreuren.

De generale synode van de Christelijke Gereformeerde Kerken heeft het ‘federatief groeimodel’ opnieuw niet aanvaard. Dit groeimodel, een voorstel van de deputaten voor eenheid van de christelijk-gereformeerde en vrijgemaakt-gerreformeerde kerken om langzamerhand als kerkverbanden naar elkaar toe te groeien, is aanvaard door de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) op de synode in 2002, door de Christelijke Gereformeerde Kerken ‘nog niet’ op de synodes in 2001 en 2004 en nu opnieuw niet in 2007. Dat betreuren we. Had het niet een impuls kunnen geven aan bredere contacten tussen beide kerkverbanden?

De synode van de Christelijke Gereformeerde Kerken ontraadt ‘met klem’ de Nieuwe Bijbelvertaling. Maar waarom is ‘vrijgeven’ geen overweging geweest? Zelfs al zou de NBV iets minder strak op de grondtekst zitten, deze vertaling is wel bijzonder goed leesbaar. Betrouwbaarheid én leesbaarheid zijn beide onmisbaar voor een effectieve communicatie van het Evangelie.

De synode van de Christelijke Gereformeerde Kerken heeft duidelijk gesproken: de Nieuwe Bijbelvertaling wordt met klem ontraden. Daarmee is de NBV beslist niet vrijgegeven voor kerkelijk gebruik. Net als bij elk synodebesluit mag ervan worden uitgegaan dat de kerken zich er alle broederlijk en loyaal aan houden, ook als zij zelf liever een ander resultaat hadden gezien.

Na een paar moeilijke vergader-dagen waarop het soms emotioneel toeging, besloot de synode van de Christelijke Gereformeerde Kerken deze week afscheid te nemen van het federatieve groeimodel in de relatie met de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt). Een echte fusie met deze kerken zat er gezien verschillen in cultuur, traditie en spiritualiteit nooit in.

De christelijk-gereformeerde synode heeft het moeilijk met de Nieuwe Bijbelvertaling. Zij zou hier wat onbekommerder mee kunnen omgaan als zij het voorbeeld van Augustinus zou willen volgen.