Sluiten

Nederlands Dagblad

Dossier: Passion of the Christ - Opinie

Met nauw verholen afgunst wordt ons in EO's Visie van deze week meegedeeld wat we eerder al uit andere media vernamen: RTL is er met de uitzendrechten van The Passion of the Christ vandoor! Dat was kennelijk even schrikken.

In de uitgave Zie de mens van deputaten evangelisatie van de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) wordt over het mogelijk gebruik van The Passion of The Christ gesproken voor evangelisatie.

Het is ineens weer rustig geworden in de passionhoek. Misschien een goed moment om er nog eens van een andere invalshoek naar te kijken.

Ik kan mij redelijk vinden in het redactioneel commentaar van 27 maart onder de kop 'Lijdensfilm'. Wel heb ik twijfel aan de integriteit en onbedoeldheid van de producent, gezien zijn reputatie als maker van geweldfilms en 'de extreem gewelddadige wijze waarop de film het lijden van Christus visualiseert' (Nederlands Dagblad).

Al een hele tijd lees ik alles wat over de omstreden film 'The Passion of the Christ' geschreven wordt. Er zijn vele steekhoudende argumenten voor en tegen. En ik vraag me af: wil ik deze film zien?

Verkondigt 'The Passion of the Christ' het evangelie van Jezus' plaatsvervangend lijden? Toen ik las dat deze film ook in Nederland zou worden uitgebracht, hield die vraag mij niet zo bezig. Velen uit mijn omgeving zouden deze film gaan zien, en ik vroeg mij meer af: hoe zouden we als kerk in het zuiden de film kunnen gebruiken om de kijkers van dat evangelie te vertellen.

In de heftige discussie over Mel Gibsons film The Passion of the Christ, die komende week in ons land in première gaat, neemt de vraag of de film een juist beeld laat zien van het lijden van Jezus Christus, een belangrijke plaats in.

Godslasterlijk, of 'de beste kans voor evangelisatie in tweeduizend jaar'? Antisemitisch, of 'precies zoals het is geweest'? Over de speelfilm The Passion of the Christ is al veel gezegd. Na maanden voorpubliciteit gaat de film komende week eindelijk ook in Nederland in première. Een bespreking.

Evangelisatie vroeger: Je hoort of leest het evangelie. Je maakt een beslissing dat de Boodschap waar is of niet. Je wordt lid van een gemeente waar het Woord verkondigd wordt, of je wijst het evangelie af.

De inmiddels veel besproken film 'The Passion of Christ' maakt heftige reacties los. Wat moeten we hiermee?

In de discussie rond de film 'The Passion of the Christ' tekenen zich twee groepen af: de voorstanders en de tegenstanders. Beide groepen hebben allerlei argumenten waarom de film al dan niet goed is en al dan niet bekeken moet worden. Ik doe aan die discussie niet mee.

Deze week bezoeken wij als catecheseclub de generale repetitie van het lijdensverhaal de Matthaus Passion van Joh. Seb. Bach. Om enigszins te weten wat Bach ons muzikaal te vertellen heeft, hebben we ons eerst eens verdiept in de lijdenstijd. De catechesanten weten nu wat Witte Donderdag, Goede Vrijdag en Stille Zaterdag is. Dit is voor ons deze week 'de Passie'.

Een knappe film met impact: gevoelens van intens medelijden en van afschuw over wat anderen Jezus aandoen. Kijkers komen er met miljoenen op af, om het 'Jezusschouwspel' te bekijken. De film zal niemand onberoerd laten. Hoe spreekt de Bijbel over een dergelijk kijkspel?

Graag wil ik de discussie opsieren met een tekst uit Lukas 23:48 (Nieuwe Bijbelvertaling): ,,De mensen die voor het schouwspel samengekomen waren en de gebeurtenissen hadden gadegeslagen, keerden terug naar huis, terwijl ze zich op de borst sloegen.''

Ik wil reageren op enkele argumenten gericht tegen de film The Passion. De film zou een onjuist beeld van het lijden geven. Hoezo onjuist?

Wat was het vroeger toch een stuk makkelijker dan tegenwoordig. Er was maar een wet: een christen ging niet naar de film.

De reactie van Dolf Lok (Passiefilm 1 red.) heeft me geraakt. Het is inderdaad een heel teer punt, want het gaat niet om gewoon een mens, maar om onze dierbare Heer en Verlosser. Hij heeft van voor alle eeuwigheid gezegd: 'Ik kom o, God, om Uw wil te doen' (Psalm 40) en Hij heeft toen reeds aan ons gedacht.

De passiefilm roept veel passie op. In ieder geval onder christenen. Vanuit onze calvinistische achtergrond is de huiver voor het verbeelden van Christus heel begrijpelijk. Natuurlijk is de speler niet Jezus zelf en doet de film altijd tekort aan de diepte van Jezus' lijden.

Als ik een aantal van de reacties lees bekruipt mij meer en meer het gevoel dat wij als Nederlandse christenen onze realiteitszin verliezen. We stellen vragen als 'sinds wanneer mag er aan het evangelie verdiend worden?'. Is de heer Ezinga nog nooit in een evangelische boekhandel geweest? En zijn dominee of voorganger krijgt salaris voor zijn werk. Meneer Prins vraagt zich af of Jezus wel na te spelen en te verfilmen is.

,,Zij hebben hebben Mozes en de profeten, naar hen moeten zij luisteren.'' Zie Lucas 16:19-31, met name 27 en 31. Zouden ze dan naar een film wel luisteren? Arme schapen die het daarmee (moeten) doen. En arme herders (of moet ik zeggen: wee die herders) die hun schapen niet beter (weten te) leiden.

In de reacties in de krant van gisteren is er vooral kritiek op het feit dat je een spijker kunt kopen en om je nek kunt hangen, en op het feit dat Jezus afgebeeld wordt. Ik snap het probleem van de spijker niet zo.

De brochure van het vrijgemaakte deputaatschap voor evangelisatie naar aanleiding van de film The Passion of the Christ (Nederlands Dagblad 9 maart) heeft bij mij verbazing gewekt. Vooral de manier en het gemak waarop hier de film als evangelisatiemiddel wordt aan geprijsd. Het deputaatschap gaat wel erg makkelijk voorbij aan argumenten om niet naar deze film te kijken.

Wat is er toch aan de hand dat wij, christenen, de film The Passion of the Christ nodig zouden hebben om het evangelie te verkondigen, want in het Woord ligt kracht!

Beste mensen, hoe gaat u met de volgende Woorden van Jezus om: 'Zalig zij die niet zien en toch geloven'.

Christelijke leiders hebben een voorvertioning van The Passion of the Christ gezien (Nederlands Dagblad 11 maart). Nee, niet geschikt voor onder de achttien jaar, daarvoor is hij veel te heftig. Maar wel heel indrukwekkend. Nu beseffen de christelijke leiders pas goed wat en hoe Christus geleden heeft!

Uw redactionele commentaar op de speelfilm van Mel Gibson riep bij mij enkele vragen op. U stelt dat de Schrift elke poging om de heilige God in (denk)beelden te vangen verafschuwt. Echter direct daarna relativeert u die uitspraak door te stellen dat je dat alleen met afgoden kunt doen.

Ik voel mij bijna al verplicht de film The Passion te gaan zien. Maar waarschijnlijk zal ik daar mijn geld niet aan uitgeven.

Zelden heeft een speelfilm zoveel opschudding veroorzaakt als Mel Gibsons Het Lijden van de Christus, die vorige week in de Verenigde Staten in première ging. Aanvankelijk concentreerde alle aandacht zich op het vermeende antisemitische karakter van de film. Door de Joodse tijdgenoten van de Here Jezus te portretteren als verantwoordelijk voor zijn dood, zou de film voeding geven aan anti-joodse sentimenten.

Bij de twee kanttekeningen die A. Kamsteeg plaatst bij Gibsons passiespeelfilm over de laatste twaalf uur van het lijden van onze Heiland (Nederlands Dagblad 21 februari), heb ik node een derde kanttekening gemist.

Volgende week woensdag is het zo ver. Dan gaat in de Verenigde Staten de veelbesproken speelfilm The Passion of the Christ van producer Mel Gibson in première. Engeland volgt eind maart en ons land begin april. De in 2000 in Sassi di Matera in het zuiden van Italië opgenomen film gaat over de twaalf laatste uren van de Here Jezus op aarde.