Sluiten

Nederlands Dagblad

Dossier: Godsdienstvrijheid - Dagboek Plaisier

Om een ,,zo breed en helder mogelijk beeld’’ van de Chinese christenen te krijgen, reisde dr. Bas Plaisier samen met zijn vrouw geregeld door het enorme land.

Na zijn werk als landelijke scriba is Plaisier vrijgesteld door de Protestantse Kerk om contacten met kerken, organisaties en universiteiten in China te leggen. In het Nederlands Dagblad deed hij verslag.

 

In het kantoorgebouw in Hongkong is het zoeken naar het centrum voor opvang van migranten. We vinden het op de derde etage op een hoek tussen andere kantoren.

Dit is de laatste column in een serie van twaalf. Hoe komt het dat er in christelijk Nederland zoveel verschillende beelden over China bestaan?

Urumqi, de hoofdstad van Xinjiang, waar in deze week een bloedbad plaatsvond, bezochten we enige weken geleden. Deze stad met vier miljoen inwoners, verschilt op het eerste gezicht niet zoveel van andere Chinese steden.

Het beeld van de door de aardbeving verwoeste stad Beichuang zal op ons netvlies blijven. Vanaf een bergpad zie je beneden een stad liggen waarvan de flatgebouwen schots en scheef overeind staan, alsof een kind net de blokkendoos door elkaar heeft geschud. Onder de immense puinhopen daartussen, liggen de lichamen van vele duizenden mensen.

Men had ons gewaarschuwd: het is in China &243;f - &243;f. Als de officiële kerk je hoofdaandacht heeft, dan kom je er bij de huiskerken niet meer in, en doe je het omgekeerde dan zijn de deuren van de Drie Zelfkerk gesloten.

,,Eigenlijk komen we allemaal van de huiskerken’’, zegt de dominee van Suzhou. Hij vertelde kort daarvoor hoezeer de kerk in zijn stad groeit.

De tijden zijn aan het veranderen in China. Kijk naar de economische ontwikkeling en de materiële welvaart voor een groeiend aantal Chinezen.

De dominee ziet er fragiel uit. Hij heeft een enigszins spichtig gezicht en een slungelachtig lichaam.

De hoogleraar theologie in Hongkong was buitengewoon stellig: voor de gereformeerde theologie is in China een grote toekomst weggelegd.

De moskee in Xi’an (Midden- China) is een oase van rust. De overgang van de drukke moslimwijk vol roepende verkopers, bellende fietstaxi’s en door elkaar pratende mensen, naar de stilte van de ommuurde tuin, is wel erg groot.

In een grote miljoenenstad in Midden-China woedde in de plaatselijke kranten een discussie over de ambulance, of beter over het ontbreken ervan.

Reizend door China realiseren we ons steeds meer hoezeer de wereld - ook die van de kerkelijke relaties - is veranderd.