Sluiten

Nederlands Dagblad

Dossier: 60 jaar Vrijmaking - Lezersbrieven

Mensen met dementie kunnen langer thuis wonen

EINDHOVEN (ANP) - Door eenvoudige aanpassingen aan een woning kunnen mensen met dementie twee tot drie drie jaar langer zelfstandig thuis wonen. Met een goed binnenklimaat en juiste verlichting voelen vergeetachtige bewoners zich prettiger en zijn ze minder rusteloos en agressief.

lees meer

Met belangstelling las ik in het Nederlands Dagblad van 18 en 19 augustus de beide artikelen van drs. R.T. te Velde. Ik begrijp wat hij bedoelt met de identiteit van een kerk in Jezus Christus. Er kunnen echter blinde vlekken zijn. Om te verduidelijken wat ik bedoel een voorval uit mijn jeugd.

Een korte reactie op het artikel van collega Batteau (Nederlands Dagblad 24 augustus). Hij noemt nogal wat theologen en geeft een en ander aan citaten.

Het historisch overzicht van Reina Wiskerke en ook de reacties erop laten zien dat veel mensen zijn teleurgesteld, dat het oude vuur van ouders en grootouders niet automatisch wordt gevoed door kinderen en kleinkinderen. Er is nieuw elan nodig. Dit wordt aanbevolen door Dolf te Velde om naar een nieuwe identiteit te streven. Niet langer het wij-zijdenken, maar uitsluitend oriëntatie op Christus en het Woord.

Misschien lijkt het wel een beetje onbeschaamd om als buitenstaander zich te mengen in de discussie. Dat ik dit toch waag, heeft alles te maken met het feit, dat ik me niet wil opsluiten in een eigen geloofsgemeenschap. Als betrokken christen heb ik belangstelling voor alles wat zich afspeelt op het kerkelijke erf. Het meest doorslaggevende is niet waar ik me bij aansluit, zolang ik me daarmee 'innerlijk' maar niet afsluit van 'allen' die de Heer ootmoedig vrezen.

Ik begrijp helemaal niets van de discussie die nu gaande is m.b.t. 60 jaar vrijmaking. Elke kerk maakt zijn eigen ontwikkelingen door in de loop van de tijd. Wat de ene mens positief waardeert, blijkt de andere negatief te waarderen. 't Is net als met het weer: als de ene moppert, juicht de ander en omgekeerd.

Het moet me van het hart dat in het begin van het artikel over 60 jaar Vrijmaking een karikatuur getekend wordt van de situatie die bestond tijdens en kort na de Vrijmaking.

Bij 60 jaar denk je aan een viering met vlaggen en felicitaties. Helaas dat mis ik in alle artikelen over dit heugelijke feit. Na enige jaren kerkloos te zijn geweest, waren mijn vrouw (inmiddels overleden) en ik gebonden aan de radiokerkdiensten. We werden geraakt door de zuivere woordverkondiging van de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) en werden daar uiteindelijk lid, nu tien jaar geleden.

Zestig jaar Vrijmaking. Wie het nog wil meebeleven wat onze broederschap toen gedreven heeft, herkent het als Gods eigen werk. Zijn trouw was het die mensen heeft bewogen en bekwaamd om vooraan te staan in terugkeer naar de Schriften en wat de belijdenis wil naspreken.

Een man die als een vader voor me was, zei een aantal jaren geleden tegen me: ,,Wat we in 25 jaar hebben opgebouwd, wordt in een paar jaar afgebroken''. Hij besefte dat dit opbouwen onder de zegen van de Here was gebeurd. Ik heb het hier over de Gereformeerde Kerk (vrijgemaakt) en alles wat er was op het kerkelijk erf. Onvoorstelbaar? Zie om u heen!

Met de heer Medema (Nederlands Dagblad 10 augustus) ben ik dankbaar dat het werk van de Geest de laatste jaren ook in de Gereformeerde kerken (vrijgemaakt) meer aandacht krijgt, mede dank zij de vernieuwde contacten met de Christelijk Gereformeerde Kerken.

Dat het Nederlands Dagblad geen vrijgemaakte krant meer is, is elke dag wel te merken. Maar waarom moet de krant nu zo negatief schrijven over de vrijgemaakten?

Wat was er bij de ouderen in de jaren 1944 e.v. veel verdriet omdat er door de kerkstrijd en alles daaromheen een diepe scheur getrokken werd door veel gezinnen, families, vrienden, verlovingen! Wij jongeren verheugden ons. De vernieuwde frisse prediking sprak ons zo aan.

Ja wij mogen vandaag gedenken dat het zestig jaar geleden is dat de Acte van de Vrijmaking werd ondertekend. Wat een verlossing voor Gods kinderen dat zij in een eigen kerkverband van de Here verkregen, verder mochten gaan en het synodale juk van zich af konden schudden. Wat waren wij als jeugd daar ook geweldig bij betrokken.