Sluiten

Nederlands Dagblad

Dossier: 60 jaar Bevrijding - Estafette

Lezers van het Nederlands Dagblad liepen op zeven zaterdagen van Dinxperlo naar Amersfoort, in het spoor van de bevrijders die zestig jaar geleden de Duitsers verdreven. Redacteuren van de krant gingen hen voor. Hun verslag verscheen op de dag dat lezers dezelfde etappe aflegden.

 

Vanaf de stompe Walderveense molen tussen Renswoude en Barneveld lopen mijn vrouw en ik in straf tempo naar Achterveld, langs de Post- en de sfeervolle Hoefweg. Naast een boerderij staat een oude caravan met de Canadese vlag voor het raam.

Het begin van de wandelroute van 30 april ligt in Otterlo. Dat lijkt een gelukkige omstandigheid, want twee weken eerder heeft de Canadese militair attaché een monument onthuld ter nagedachtenis aan de slag in Otterlo in april 1945.

Wat een zegen! Het is droog op mijn wandeldag. De Veluwse lucht vertoont zelfs geen teken van onrust. Terwijl teletekstpagina 704 voor vandaag 50 procent regenkans voorspelde. Ik hoor de hardcore buitenmens al mopperen over zoveel kleinzieligheid. Zelf zeker nooit ergens weg gebliksemd, zoals collega Reina Wiskerke en ik op onze vorige 'bevrijdingswandeling'. Dat was net leuk. Bovendien hadden we ons nog wel zo verheugd op een paar uur flink stappen.

Geen idee hoe je binnendoor naar Arnhem rijdt. De Duitser kijkt me glazig aan, wijst nog eens op de kaart en herhaalt dat de snelweg potdicht zit door een ongeluk. Zijn dikke Mercedes spuugt dieselrook. De Duitser ruikt naar sigaren. Zal ik hem gewoon naar Maastricht sturen? Of terug naar de Heimat? Ik haal onwetend mijn schouders op. Geen idee. Moedeloos draait de Duitser zich om, stapt in zijn auto en laat zijn motor brullen. De slippende banden laten een zwartgevlekt spoor achter, precies tegenover het monument. Maar dat kun je hem moeilijk kwalijk nemen, ook de auto's met gele nummerborden scheuren achteloos voorbij. Nou ja, behalve als er iemand bij de glasplaat met de 117 namen blijft staan. Dat is een beetje gek. Dat doe je niet. Ik voel ze denken: ,,Zou zijn vader hier... Nee, daar is hij te jong voor. Misschien zijn opa?''.

De roodharige Jean Kreunen, 41 jaar, kan wel duizend verhalen vertellen over zijn Achterhoeks Museum 1940-1945 in Hengelo, Gelderland. Even is hij bang vooraf te grote woorden te hebben gesproken. Het hoeft niet. De verwachtingen die hij wekte, worden waargemaakt.

Een beetje onvoorbereid stort ik mij deze dag op de bevrijding van de Achterhoek. De richtmicrofoon van mijn bevattingsvermogen staat afgesteld op berichten uit de Tweede Wereldoorlog. Dringt dat verleden zich naar voren in de 26 kilometer van Terborg naar Hengelo?

Nederland is niet groot, maar wel diep. Vanuit Amersfoort is het 2,5 uur voor je in Aalten bent. Daar wacht A.G. Pennings, een zeldzame Achterhoekse gereformeerde en boer in ruste. Bij de bevrijding was Pennings een jongen van 14. Hij draagt een petje met de Canadese vlag en wil verder niet in de krant. We doen ons best, maar het kan zijn dat hij soms toch langsfietst.