Sluiten

ND.nl maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.

Nederlands Dagblad

Afkeer van abnormale mensen

Ik zie mezelf nog het schoolplein oprennen, een kelder in duiken, trillend achter de bosschages neerhurken, waar ook maar bescherming zoeken.

Inderdaad, ik werd gepest. Niet alleen in de klas, maar ook onderweg naar de basisschool en tot op het schoolplein, waar anderen – jeugdige christenen – het van mijn achtervolgers over­namen.

Het was in Berkel en Rodenrijs, onder de onwelriekende rook van Rotterdam. Als de wind verkeerd stond, kon ik de dampen opsnuiven van de kadaververwerkingsfabriek aan de rand van de stad. Achtervolgd worden in de stinkende nevels van ontbindende dierenlijken – zo herinner ik me mijn dagelijkse overlevingstocht naar de Koningin Beatrixschool.

weerbaarder

Mijn ouders besloten mij judo te doen onderwijzen, om me weerbaarder te maken. Ik merkte al spoedig dat het me aan kracht niet ontbrak. Ik vond vreugde in het toepassen van heupworpen, koprollen en houdgrepen, maar dapperder werd ik er niet door. Wel nam mijn vluchtsnelheid spectaculair toe. Als een hazewind liep ik voortaan dagelijks uit op mijn vijanden.

Wie waren dat, mijn achtervolgers? Het waren de heidenen. Knapen die wisten dat ik een domineeszoon was. Ze luisterden naar familienamen als L. en K. Ze bevolkten de oevers van de vaart waaraan de pastorie was gelegen waarin ik mijn jeugd doorbracht.Ik wind er geen doekjes om: ik was slachtoffer van christenvervolging. Geen systematische, maar van een adhoc-karakter. Zagen deze telgen van ongelovigen deze christenhond annex domineeszoon, dan gingen zij eropaf. Met stokken, zware vuisten en wurgkoorden. Ze sprongen me op de rug en sloegen het koord om mijn hals, ze staken hun stokken uit en deden mij struikelen op mijn pad. En wat ik ook smeekte, des avonds in mijn slaapvertrek: ze vergingen niet gelijk een slak, die kruipend wegsmelt op zijn baan.

Homerus

Toen ik jaren later Homerus las, drong het tot me door dat ik niet de enige was, die gepest werd. In boek 2 van de Ilias komt een beklagenswaardige figuur voor, Thersites: een afzichtelijke kerel; kromme benen, manke voet en bochels op de schouders die zich kromden over zijn borst, een punthoofd met daarop wat plukjes haar, altijd schimpscheuten krijsend tegen echte mannen.

Hoewel de verteller het zo niet bedoelde, is het toch niet zo moeilijk in te zien dat juist deze Thersites, ware er naar hem geluisterd, tien jaren van ellende en slachtingen had kunnen voorkomen. Odysseus, een held die op de volledige sympathie van alle Grieken mag rekenen, slaat Thersites tot bloedens toe op zijn rug en schouders, de kwetsbaarste plekken van deze gebochelde. De verzamelde Grieken vinden het prachtig – dit is toch wel het beste dat hij ooit voor hen heeft gedaan. Odysseus, de eerste goed gedocumenteerde bedrijver van pesterijen.

normaal

Thersites wijkt af, in gestalte en in opvatting. Daarom krijgt hij ervan langs. Pesten is normaal, van alle tijden en van alle culturen. Kleingeestige, onzekere, bekrompen lieden met te weinig empathische vermogens, een sadistische inslag en een geringe gewetensfunctie, die hun eigen leven, uiterlijk, voorkeuren en opvattingen als de enige ware beschouwen en van slag raken in de confrontatie met in hun ogen abnormale mensen: gevoelig, kunstzinnig, gehandicapt, christelijk, van een andere gezindte, intelligent, dom – dat zijn pesters.

Je vindt ze in alle lagen van de bevolking en onder alle leeftijden; in gezinnen, in klaslokalen, in bedrijfskantines. Sommigen, al dan niet op de wijze van Venlo geblondeerd, organiseren er zelfs een politieke beweging voor.

Pesten is normaal, Henrico Kisteman (Nederlands Dagblad 8 november) heeft gelijk. Daarmee is het nog niet wenselijk. Gewoon en normaal, maar potentieel dodelijk.

  • 15-11-2012 - 9.58
  • 15-11-2012 - 9.59

waardeer:

  • Waardeer dit artikel met 1 ster
  • Waardeer dit artikel met 2 sterren
  • Waardeer dit artikel met 3 sterren
  • Waardeer dit artikel met 4 sterren
  • Waardeer dit artikel met 5 sterren


Indien u geregistreerd bent, kunt u hieronder reageren op het artikel. Hiertoe dient u in te loggen.

Reacties (1)

bijwoner (15 november 2012 15:56 uur)

Indrukwekkend verhaal, waarbij men klaarblijkelijk heel verschillend kan omgaan met wat men heeft ondergaan. In mijn beleving heb ik tijdens heel wat kerkelijke avondmaalsvieringen 'de lieden zitten vergeven' die mij het leven zuur maakten. Het voordeel voor mij daarvan, was zeker dat ik er geen blijvende schade van opgelopen heb. Hoewel, nu ik dan als Jezus-fan De ParallelKoran geschreven heb, wordt dat weer anders uitgelegd. Zo'n leerschool bevorderd het invoelende vermogen voor doelgroepen die - om wat voor reden danook- hier in ons land gediscrimineerd worden. Zelf ben ik ook afkomstig uit de pastorie, maar het pesten was niet wegens het beroep van mijn vader, lijkt mij. De ergste pesterijen onderging ik in Rotterdam, waarbij mede-LTS-ers 'de zachte G er bij mij uitsloegen'. In 1972 ofzo verhuisden we vanuit Breda naar Barendrecht. Daders daarbij bleken achteraf onder erbarmelijke huisvesting en gezinnen te lijden. Voor hen kwam ik regelrecht uit een frustrerend spookje !