Nederlands Dagblad

Berdimoechamedov werd in 2007 voor het eerst tot president van de voormalige Sovjetrepubliek gekozen. Weken eerder was de excentrieke en meedogenloze Saparmoerat Nijazov - de zelfbenoemde Toerkmenbasji, of vader aller Turkmenen - plotseling overleden. Berdimoechamedov beloofde aanvankelijk het verstikkende autoritaire systeem te versoepelen, maar in feite is er een nieuwe, zij het minder buitensporige persoonlijkheidscultus voor in de plaats gekomen.

Er moet een feestelijke stemming zijn rond de verkiezingen, zei de president. De stemming moet een afspiegeling zijn van de ‘grandeur van de spirituele wereld van de Turkmenen’.

Die spirituele wereld kenmerkt zich door een opmerkelijke eensgezindheid. In de campagne heeft geen van de andere presidentskandidaten het kiezerspubliek gevraagd op hémzelf te stemmen. Allen hadden wel lovende woorden over het beleid van Berdimoechamedov.

”In dit tijdperk van grootse prestaties spreekt het Turkmeense volk, iedere burger van ons land, zijn volledige goedkeuring uit over alle veranderingen die plaatsvinden”, luidt de tekst in het kritiekloze campagnefoldertje van kandidaat en minister van waterbronnen Annageldi Jazmiradov. Hetzelfde pamflet is zeer complimenteus over het ‘Tijdperk van de Nieuwe Opleving en Transformatie’ - een term die doorgaans wordt gebruikt voor de regeringsjaren van Berdimoechamedov. De kandidaten hebben in het hele land hun gehoor bovendien toegesproken in volgepakte zalen met grote posters van Berdimoechamedov als achtergrond.

Alleen de president zelf is doende met wat je min of meer een echte verkiezingscampagne zou kunnen noemen. Overal onthult hij grote bouwprojecten. In verschillende steden zegt hij grote moskeeën te willen optrekken.

De enige vraag over de verkiezingen die nog enige onzekerheid in zich draagt is of Berdimoechamedov meer of minder dan 89 procent van de stemmen krijgt. Daarom is het regime er veel aan gelegen in ieder geval bij de bevolking de indruk te wekken dat de verkiezingen het vertrouwen van de internationale gemeenschap genieten.

Op de staatstelevisie werd eerder deze week een item gewijd aan het bezoek van een delegatie van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa. De delegatie had louter positieve woorden over voor de organisatie van de presidentsverkiezingen, maar een telefoontje naar het kantoor van de OVSE leerde dat de hele reportage niet meer was dan een ‘flagrante vervalsing’. Desondanks zijn westerse landen met het oog op de gigantische aardgasreserves in het land terughoudend om kritiek op Turkmenistan te leveren.