Sluiten

ND.nl maakt gebruik van cookies. Klik hier voor meer informatie.

Nederlands Dagblad

Drie keer bidden is genoeg

Paulus schrijft in 2 Korintiërs 12 dat hij God driemaal gesmeekt heeft om van een pijnlijke doorn in zijn vlees verlost te mogen worden.

Er is natuurlijk eindeloos gespeculeerd over wat die doorn geweest kan zijn. Maar Paulus geeft zelf het antwoord als hij zegt dat het om een bode van Satan gaat. We moeten dus niet denken aan een lichamelijke ziekte of mentale handicap waar Paulus mee kampte, maar aan een concrete tegenstander van het Evangelie die zijn pijlen nogal persoonlijk op Paulus gericht had. De hele brief is immers vol van Paulus' missionaire inzet en van de tegenstand die hij daarbij ervoer, en nog maar even geleden heeft hij z'n tegenstanders afgeschilderd als dienaren (dus zeg maar boden) van Satan (11:13-15). Kennelijk was de desbetreffende doorn-meneer of -mevrouw - Paulus is nog wel zo liefdevol dat hij het anoniem houdt - degene die het daarbij het bontst maakte. Kennelijk ging hij (het zal wel een man geweest zijn) zich zelfs te buiten aan fysiek geweld, want Paulus schrijft erbij dat hij met vuisten geslagen wordt.

Intrigerend is nu dat Paulus vertelt hierover driemaal te hebben gebeden, of eigenlijk zelfs gesmeekt. We zijn intuïtief al gauw geneigd daarbij op te merken dat dat getal natuurlijk niet letterlijk genomen moet worden. Drie is immers een bijzonder getal, het getal van de volheid. Dus het zal hier wel betekenen dat Paulus een heleboel gebeden aan de kwestie gewijd heeft. Calvijn schrijft bijvoorbeeld, dat Paulus 'herhaaldelijk of dikwijls' dit punt in zijn gebeden aan de orde heeft gesteld. En de Kanttekeningen bij de Statenvertaling merken droogjes op: 'driemaal, dat is meermalen'. Tja, daar valt natuurlijk geen speld tussen te krijgen. Maar driemaal is geen viermaal, laat staan nog vaker. Toch wordt in talloze verklaringen, preken et cetera de symbolische uitleg overgenomen. En dat is raar. Want waarom laten we de letterlijke uitleg hier zo makkelijk los, terwijl we daar bij allerlei andere Bijbelplaatsen juist zo aan hechten? Is het niet een nuchtere regel pas voor een symbolische uitleg te kiezen als daar een concrete aanleiding voor is?

Het is niet duidelijk wat die aanleiding hier zou zijn. Mij lijkt: als Paulus drie keer zegt dan bedoelt hij ook drie keer. Paulus heeft er dus goed over nagedacht. Hij voegde het pijnpunt niet altijd spontaan maar even toe aan elk gebed dat hij deed. Hij overwoog van tevoren juist zorgvuldig of dit iets was om aan zijn God voor te leggen. Pas nadat hij besloten had dat dit inderdaad zo was, stelde hij het aan de orde. Met aandrang, dat wel, want hij smeekte God om van zijn plaaggeest bevrijd te mogen worden.

Later (was hij opnieuw in elkaar geslagen?) deed hij het nog eens. Zoals je elkaar in een onderlinge relatie er ook wel eens aan kunt herinneren dat iets je echt heel hoog zit.Toen er vervolgens nog niets veranderde, zal Paulus zich afgevraagd hebben of hij er nog een derde keer over kon beginnen. Was dat niet op het beledigende af? Je doet dan immers of de Here God het nog altijd niet gehoord heeft, en komt gevaarlijk dicht bij de veelheid van woorden waartegen Jezus waarschuwde. Maar het voorbeeld van diezelfde Jezus in Gethsemané zal hem over de streep gehaald hebben: drie keer kan nog net. Kortom, Paulus dacht na over wat hij bad, hij legde zichzelf een zekere ascese op, en wist ook weer van ophouden. Want hij wist, geen antwoord op het gebed is ook een antwoord: 'Mijn genade is u genoeg'. Dat alles getuigt van een volwassen geloof.

Waarom willen wij er dan niet aan dat drie hier gewoon drie is, en dat je dus ook in het bidden maat moet houden? Ik denk: omdat andere Bijbelteksten iets anders lijken te zeggen. Bijvoorbeeld dat je moet bidden zonder ophouden, of dat je al je verlangens door bidden en smeken bekend moet maken bij God. Dat is natuurlijk ook waar - vooral als het om het welzijn van anderen gaat. Daar zijn we niet gauw te veel mee bezig. Hier gaat het om iets wat Paulus voor zichzelf nodig denkt te hebben. Nu, ook daar mag je Gods aandacht voor vragen. Al gaat het om iets kleins als een spijker of een speld, zegt Kohlbrugge, als je die nodig hebt is het goed erom te bidden. Maar het getuigt wel van veel geloof als je het een beetje beperkt weet te houden. We hoeven Jezus niet van het kruis te bidden om een wat aangenamer leven te krijgen.

Soms wordt gezegd dat het van kleingeloof of ongeloof getuigt als je na aanhoudend gebed om genezing nog altijd niet beter wordt. Maar misschien getuigde juist dat aanhoudend gebed al wel van een klein en onvolgroeid geloof.

Dr. G. van den Brink is bijzonder hoogleraar namens de Gereformeerde Bond aan de Universiteit Leiden en universitair hoofddocent dogmatiek aan de Vrije Universiteit. Momenteel werkt hij op het Centrum voor Theologisch Onderzoek in Princeton (VS).

  • 14-03-2011 - 8.40
  • 03-12-2012 - 14.47

waardeer:

  • Waardeer dit artikel met 1 ster
  • Waardeer dit artikel met 2 sterren
  • Waardeer dit artikel met 3 sterren
  • Waardeer dit artikel met 4 sterren
  • Waardeer dit artikel met 5 sterren


Indien u geregistreerd bent, kunt u hieronder reageren op het artikel. Hiertoe dient u in te loggen.

Reacties (12)

arnebos (25 november 2012 13:00 uur)

Vervolg.

Maar wat voor de een vrijheid is, kan de ander juist als beperking zien.
Gebondenheid aan de zonde. Jezelf centraal stellen. In plaats van God dienen.

Het zou mensen sieren, als ze verschil van opvattingen accepteren.
Anderen niet hun vrijheid op zouden willen leggen, daar zelfs over vrijheid verschillende opvattingen bestaan.

Er zullen altijd vrijzinnigen, evangelischen, baptisten, ortodoxen, moslims, boedisten, niet gelovigen bestaan die het op sommige punten niet eens zijn met een visie die je hebt. Hoe hard je ook ergens tegenaan trapt. Menigen kun je hierdoor niet veranderen. Vaak zet je de zaak juist op scherp door je gedrag.

Welvaard maakt ons minder afhankelijk van God, daar we ons zelf best zonder zijn zegen kunnen redden.
Daar kan geen statistiek, wetenschap, media offensief of president van elk land tegenop!



arnebos (25 november 2012 12:47 uur)

Grappig om te zien dat mensen totaal verschillende uitleg hebben als het gaat om begrippen als liefde, nederigheid, geluk en vrijheid.

Iedereen leeft met een gekleurde bril. Bij de een staat het eigen geluk centraal. Bij de ander wat minder, daar hij of zij er ook voor een ander wil zijn. Weer een ander stelt God centraal. Weer anderen leven zich uit in hun werk, hobby, huwelijk/ relatie, auto, vakantie, andere bezittingen. Soms is het iets negatiefs, iets wat iemand mist, of zijn verleden, fantasien over de toekomst, etc. Er zijn veel dingen, waar een mens zich druk om kan maken. Waar iemand zijn geluk in zoekt. Of wat als uiterst belangrijk gezien wordt.

Wij leven hier in een vrij land, en moeten zelf maar uitzoeken hoe we ons leven vorm geven.
Dat is een waarheid. De vrijheid die we hier hebben is dat we zelf mogen bepalen wat we belangrijk vinden.
Soms zijn we lid van een club mensen met dezelfde opvattingen, levensovertuiging, hobby's, etc.



renkema12136 (24 november 2012 16:10 uur)

Wanneer komen mensen nou eens tot accepteren dat de bijbel vol tegenstellingen staat? Iedere gek kan vervolgens met veel omwegen die tegenstellingen weer recht proberen te breien, maar dat blijft gekunsteld.
Het is niet voor niets dat bijzonder intelligente hoogleraren en bijbelkenners, met dezefde Godvrezende intenties tot totaal verschillende conclusies en inzichten komen. En iedereen denkt dat juist ZIJ de enige echte waarheid verkondigen. Logischerwijs moeten er dan heel veel foute inzichten de ronde doen. Statistisch gezien is het vrij onwaarschijnlijk (lees uitgesloten) dat één leer of één kerkgenootschap al die inzichten in zich draagt.
Het zou mensen sieren als zij een wat nederiger houding aan zouden nemen en hun stelligheid zouden laten voorafgaan door "Ik ben maar een feilbaar mens, en kan Gods woord niet doorgronden, maar ik denk dat een van de mogelijkheden is dat.......". In plaats van de bespottelijk arrogante claims op de waarheid die sommigen hier veel uitbraken.



jeroenlansink (22 oktober 2012 22:32 uur)

Dit bericht is al anderhalf jaar oud en blijft, ten onrechte denk ik, maar op de homepage staan. Een echte volhouder.



marco930 (22 oktober 2012 22:25 uur)

norge ; '' wat IK wil'' lekker belangrijk zeg. Wat God vraagd is onophoudelijkheid.



bijwoner (18 februari 2012 21:59 uur)

De kop alleen al, zette mij op het verkeerde spoor. (Mijn gedachten gingen vrijwel direct naar de 5x reclame teksten uitspreken voor Allah, die Moslims per dag moeten verrichten). Daarbij heb ik over de column heen gelezen, die vermoedelijk al in de krant van vandaag staat. Ook het idee, dat er inzake een (vijandig)mens gebeden werd, is nooit bij mij opgekomen. Geloven is een werkwoord en bij mij groeide dat langzaam aan. Tegen het vreselijke kwaad van een bordeel (met alles daarom heen) en een weg die oogluikend levensgevaarlijk gebruikt werd heb ik pakweg 2 jaar dagelijks gebeden. Ik heb niet het idee, dat ik God hiermee beledigde. Het bevestigde mij dagelijks in de noodzaak een geestelijke oplossing voor een dagelijks probleem in de samenleving te vinden. Na 5 jaar was alles 'ten goede gekeerd' want de levende God verhoorde de gebeden. Probleem nu is: de gemeente heeft 'de smaak' te pakken en wil onze huizen opkopen om daar grof aan te verdienen. De wijk wordt dan verkracht...



bruinsmarcel (16 maart 2011 3:12 uur)

De enige verklaring voor het veelvuldig bidden (dat wil zeggen het vragen van een gunst/genade aan/van God) is dat we - omdat we onvolmaakt mens zijn - niet het volmaakte gebed kunnen bidden. Een keer herhaling kan dan nuttig zijn. Hoewel... ik neem aan dat Onze Lieve Heer bij een goed intentie van de bidder de onvomaaktheden zal kunnen vergeven. Veelvuldig hetzelfde (verzoek/gebed) herhalen zou je een mantra kunnen noemen, door het veelvuldig herhalen wordt onze geest op de vervulling gericht. Marcellinus Bruins, Utrecht



jancor (14 maart 2011 18:01 uur)

In ‘De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen leren wij dat telkens wanneer we daartoe behoefte voelen, kunnen we in stil of luid gebed met onze hemelse Vader communiceren. Soms hebben we behoefte aan privacy om onze ziel voor Hem uit te storten (zie Matteüs 6:6). Bovendien kunnen we gedurende onze dagelijkse bezigheden bidden. We kunnen bidden in de kerkdienst, thuis, op een wandeling, op het werk, onder het koken of waar we ook mogen zijn of wat we ook mogen doen. We kunnen dag en nacht bidden. We kunnen bidden als we alleen zijn of als we in gezelschap zijn. We kunnen te alle tijde aan onze hemelse Vader denken (zie Alma 34:27). We kunnen altijd bidden LV 10:5). Bij ons is niet de leer van drie keer is genoeg. Bij ons mag je bidden zo lang je hier behoefte aan hebt.



Cambgirl193 (14 maart 2011 16:48 uur)

Het herinnert mij aan 2 Kon 13:18. Drie keer is niet altijd genoeg... We moeten volharden, en het is belangrijk dat we van de Heer gehoord hebben over een bepaalde zaak. Ik geloof dat de Heer soms zegt: 'ja', soms 'nee', en soms 'nog niet'. De Israelieten trokken 7 dagen on Jericho, en de 7e dag nog wel 7 keer... Toen kwam de overwinning.



GeBoNL (14 maart 2011 13:35 uur)

Bijzonder interessante bijdrage. Dank daarvoor. Een vraag roept de bijdrage wel bij mij op: Waarom wordt in de Bijbel op meerdere plaatsen tot aanhoudend gebed opgeroepen?



Elia (14 maart 2011 12:41 uur)

Mijn mening is; dat we net zo vaak voor iets mogen bidden, als we daar behoefte aan hebben. Ten slotte heeft de Here Jezus Christus niet alleen onze zonden gedragen, maar ook ons verdriet, moeiten, zorgen en pijn. Het is geen teken van zwakte, om dit herhaaldelijk bij Hem neer te leggen wanneer iets ons blijft bedrukken. Jezus zegt: Komt tot mij allen die vermoeid en belast zijt en ik zal u rust geven! Dus ook voor een kleinigheidje van jezelf mag je bidden, b.v. een verloren bankpasje, of een fout die je maakte op het werk. Ik wens je Gods zegen en verhoring van je gebeden.



eaglekrant (14 maart 2011 10:00 uur)

Het stuk gaat uit van de speculatie dat 2 kor als algemene wet moet gelden. Als je in de rest van de bijbel bekijkt zie je dit niet terugkomen en daarom is het (3x bidden = genoeg) een misleidende conclusie. Natuurlijk kunnen er situaties zijn dat 3 gebeden genoeg zijn. Jezus drijft demonen uit na 1 gebed. Genoeg hangt niet af van hoeveelheid maar van (1) de wil van God en (2) het geloof van de mens (mar 11:24). Paulus laat hier zien dat hij na die drie keer bidden een antwoord van God’s wil had gekregen. Het antw. was: ‘mijn genade is jou genoeg. Dat was Gods wil en het getuigde van Paulus geloof dat hij op deze genade kon vertrouwen. Het getuigde niet van geloof dat hij maar drie keer bad. Weinig bidden getuigt eerder van krachtloosheid en weinig relatie met de Schepper en Redder. Wel laat het stuk zien dat we genoeg kunnen bidden, namelijk als we met ons bidden tegen de wil van God ingaan. JW Arnold student