Hij komt daar, neemt waar en tekent op; vragen stelt hij zelden, in discussie gaat hij nooit. Het is een poging ,,te begrijpen hoe mensen in elkaar zitten''.

Anil Ramdas bezocht vorige week zondag een protestantse kerkdienst in de gevangenis van Dordrecht. En het beviel hem. Zijn donkere ogen lichten op. ,,De voorganger was zo naturel en had zo'n souplesse; hij las uit de brieven van Paulus en net toen je dacht dat hij de aansluiting met zijn gehoor kwijt was, legde hij moeiteloos een verband met het leven van de gevangenen voor zich.''

Hij gniffelt. ,,Er was een pianist en een Afrikaanse trommelaar, maar er werd niet meegezongen. Echte mannen zingen natuurlijk niet. Maar ze ontspanden zich wel en op een gegeven moment zaten ze zo een beetje op hun stoelen te swingen. En weet je wat de band speelde? 'Go down Moses, let my people go'.'' Hij is oprecht verbaasd: ,,In de gevangenis, met uitzicht op de binnenplaats waar ze iedere dag een uur mogen luchten!''

Waarnemen
Anil Ramdas (Paramaribo, 1958) is tenger van gestalte; zijn donkerpaarse overhemd kleurt bij een zwart-geribd colbert - hier, in de kantine van het media­bedrijfje Multiculturele Televisie Nederland, zit de stille getuige die in anderhalf jaar om de week een kerkdienst of religieuze viering bezocht. Zijn waarnemingen tekent hij op in de column Hemel & Aarde in NRC Handelsblad. ,,Ik stel zelden vragen en ik ga nooit in discussie.'' Waarnemen en beschrijven, dat doet hij.

Of om het fraaier te zeggen: ,,Ik bedrijf antropologie van de straat. Ik kijk naar de handelingen van mensen, om te begrijpen hoe ze in elkaar zitten. Ik let daarbij toevallig op religieuze handelingen.''

Het volledige artikel kunt u lezen in het Nederlands Dagblad van dinsdag 16 maart 2010. Een los digitaal nummer kunt u hier kopen en lezen.

Reacties