Het beeld dat mensen niet meer bereid zijn iets voor een ander te doen klopt niet, er zijn behulpzame buren, familieleden of kerkgenoten in overvloed. Het probleem is eerder dat mensen het onnoemelijk moeilijk vinden afhankelijk te zijn. ,,Ze vallen bij wijze van spreken liever dood neer dan dat ze hulp vragen'', zegt sociologe Lilian Linders. ,,Het grote knelpunt van deze tijd is niet dat mensen zouden weigeren elkaar te helpen, maar het diepe besef dat je autonoom, zelfredzaam en zelfstandig moet zijn. Het is een taboe om zwak en afhankelijk te zijn. Mensen vinden het zo moeilijk om zich kwetsbaar op te stellen''

'Vraagverlegenheid' noemt Linders dat. Ze kwam het de afgelopen jaren veel tegen toen ze voor haar proefschrift, waarop ze vrijdag promoveert, rondstruinde in een Eindhovense volksbuurt om uit te vinden hoe informele zorg tussen buurtgenoten werkt. Zelfs de drempel om hulp aan je eigen kinderen te vragen is vaak nog te hoog, merkte Linders. ,,Ik heb een oudere man ontmoet, die elke dag op zijn balkon stond en zichzelf afvroeg: ga ik springen of niet? Hij had twee kinderen waar hij een goede relatie mee had, maar met zijn eenzaamheid wilde hij hen niet lastigvallen. Daar schrok ik van: ouderen verkommeren liever dan dat ze hun kinderen om steun vragen.''

Het volledige artikel over het proefschrift van Lilian Linders kunt u lezen in het Nederlands Dagblad van donderdag 11 maart. Een los digitaal nummer kunt u hier kopen en lezen.

n.a.v. De betekenis van nabijheid. Een onderzoek naar informele zorg in een volksbuurt. Lilian Linders, Sdu Uitgevers, 2010.

Reacties