Nog geen zes maanden na de als succesvol bestempelde conferentie in Den Haag, riepen premier Brown en bondskanselier Merkel alweer op tot een nieuwe.

De achtergrond lag bij de eigen problemen van de westerse regeringsleiders. Brown had de dood van de tweehonderdste Britse militair in Afghanistan moeten melden, Merkel zat middenin het tumult na de rampzalige luchtaanval op een door de taliban gekaapte tankauto.

Tegelijk werd door de onvrede over de Afghaanse presidentsverkiezingen het toch al gehavende aanzien van president Karzai verder beschadigd. Amerikaanse bevelhebbers constateerden dat het roer om moest, wilde de internationale missie alsnog kans van slagen hebben. De zaken gingen inderdaad slecht.

Nu zijn conferenties niet altijd het beste middel om problemen op te lossen. Navochef Rasmussen merkt in een artikel in de Times op dat ,,tien conferenties een cent waard zijn'', omdat ze vaak niet meer opleveren dan lange verklaringen en nog langere speeches. Toch was er in Londen een grote verandering te bespeuren.

Het ging namelijk over het weggaan uit Afghanistan. Het woord terugtrekking werd overigens zorgvuldig vermeden, het ging om de transitieperiode.

De lijn daarbij is nu wel duidelijk. Een sterk uitgebreide internationale troepenmacht moet de taliban in toom houden tot ze zich aan de kant van de regering willen voegen of deze regering met eigen soldaten en agenten de houdgreep kan overnemen. Voor de taliban die een zetje nodig hebben, ligt er straks een naar Afghaanse begrippen aardige zak geld klaar, om de overstap te versoepelen. Belangrijkste punt is echter dat de Afghaanse regering vanaf nu echt moet gaan presteren, op het punt van corruptiebestrijding en goed bestuur.

De belofte van Karzai om later dit jaar weer een grote loya jirga samen te roepen, kan hierin van grote betekenis zijn. Acht jaar geleden kreeg hij zijn gezag als president van een dergelijke traditionele vergadering van alle stamleiders. Nu kan hij de morele schade die de frauduleuze verkiezingen hebben veroorzaakt misschien repareren door een nieuw mandaat van de loya jirga. Ook kan dit een platform bieden om de gematigde taliban inderdaad los te weken van de harde kern.

De conferentie in Londen is zo de aftrap voor wat een laatste hevige krachtsinspanning lijkt te worden. Daarin ziet iedereen Nederland en Canada, in de Duitse pers betiteld als 'Isafzwaargewichten', liefst nog een keer meedoen. Tegelijk moet Karzai beseffen dat zijn ruimte echt beperkt is. Die boodschap kan juist Nederland geven, door de omvang en taak van de missie in te perken. Dat helpt wellicht meer dan, tegen eerdere afspraken in, doorgaan op de oude voet.

Reacties