Tegelijk is verkering met iemand die naar de kerk gaat een van de belangrijkste manieren waarop mensen tot geloof komen.

Waarom relaties meer mensen tot geloof brengen dan evangelisatie­campagnes Ze had niets met geloof. Toen Linda Cornelisse (25) ergens in 2000 op zondag wilde afspreken met Maarten, haar kersverse vriendje, zei hij opeens: ,,Dat kan niet, want dan ga ik naar de kerk.'' ,,Mijn eerste reactie was: tref ik een leuke jongen, is hij christelijk!''

Gesprekken

Linda en Maarten kregen eindeloze gesprekken door de telefoon. ,,Waar geloof jij dan in, vroeg hij vaak. Na twee maanden wilde ik een keertje mee naar de kerk. Dat was de Gereformeerde Gemeente in Apeldoorn. Veel begreep ik er niet van, maar ik vond het interessant. Ik werd geraakt door een zinnetje van de dominee. 'Wie kan er nog langer ongelovig zijn?' Dat ging over mij, voelde ik.''

Tot geloof komen ging niet opeens, vertelt ze. Het was een langzaam proces. Met haar vriend Maarten ging het net zo. ,,Hij had als puber wel eens de neiging om tegen de kerk aan te schoppen. Toen hij mij leerde kennen, dwong het hem om een keuze te maken. Het was ook voor hem een periode van bewustwording. Hij bad 's avonds of ik tot geloof wilde komen. Dat gebed is verhoord.''

Lees meer over dit onderwerp in de bijlage ZoZ van hetNederlands Dagblad van zaterdag 23 januari 2010. Een los digitaal nummer kunt u hier kopen enlezen.

Reacties