Hij zei niet alleen met veel collega's dat God niet 'bestaat', maar 'gebeurt'. Hij trok daar ook de ultieme consequentie uit. Helderder kon bijna niet.

Zo'n predikant behandelt weliswaar vragen die velen bezighouden. Maar zijn antwoord daarop staat zo haaks op het evangelie van de hoge, persoonlijke God die mensen in Jezus tegemoettreedt, dat een kerk die dit toelaat, zichzelf volstrekt ongeloofwaardig maakt.

Toch heeft de kerk nu na eindeloos getouwtrek besloten geen juridische stappen tegen Hendrikse te nemen. Gezien de verhoudingen binnen de PKN en de alom voelbare afkeer van leertucht, is dat geen verrassing. Als Hendrikse wordt aangepakt, is het einde zoek en wordt het onmogelijk de 'boel bij elkaar te houden'.

Desondanks verbijstert de manier waarop de generale en regionale colleges van visitatie dat onderbouwen.

Hendrikses opvattingen zouden passen binnen het debat dat erom gaat dat God niet bestaat op de manier waarop al het zijnde bestaat - alsof hij niet echt een stap verder gaat. De tucht zou pastoraal en geestelijk moeten zijn - alsof dat concrete stappen altijd uitsluit. Juridische leertucht zou horen bij een christelijke samenleving - alsof christenen daarbuiten en de vroege kerk dwaalleraars niet aanpakten. We leven in een tijd van secularisatie, waarin vrijzinnigheid en rechtzinnigheid elkaar broodnodig hebben - alsof juist deze tijd niet vraagt om een Bijbelse helderheid die reikt voorbij de ouderwetse theologische tegenstellingen van de moderniteit.

Het meest schrijnend in de bezwerende, in ons-kent-ons-stijl geschreven toelichting is de argumentatie, dat kwetsbaarheid hoort bij het evangelie en dat een besef van gebrokenheid en voorlopigheid ons kennen moet stempelen. Dat is zo. Maar zeg dan dat helderheid eigenlijk geboden is, maar dat dit gezien de situatie binnen de PKN helaas niet kan. In plaats van deze waarheid te gebruiken als schaamlap voor een houding die juist een gebrek aan besef van kwetsbaarheid en christelijke vreemdelingschap verraadt.

Zo is voor de orthodoxe flank binnen de PKN een horrorscenario bewaarheid geworden: juist de toepassing van de nieuwe belijdende ordinantieartikelen over de tucht heeft geleid tot een formele uitspraak die het atheïsme tot een toelaatbare opvatting verklaart.

Tegelijk biedt deze helderheid ook een kans. Er is nu alle ruimte om net als Hendrikse niet via de formele organen, maar op het grondvlak en in de media het eigen, evangelische geluid te laten horen. Waar dat tactvol gebeurt, kon het wel eens van groter invloed zijn dan politiek correcte verklaringen, die de tegenstelling tussen geloof en ongeloof verdoezelen.

Reacties (9)