De senatoren willen eerst nog deskundigen horen, waardoor de beoogde invoeringsdatum van 1 januari 2010 met minstens een halfjaar wordt overschreden.

Balkenende kondigde de wet vorig jaar maart aan. Om de economische crisis slagvaardig het hoofd te bieden, moeten zeventig bouwprojecten versneld uitgevoerd worden. Dat levert extra banen op, maar vereist wel (tijdelijk) kortere bezwaar- en onteigeningsprocedures.

De Eerste Kamer is er om nieuwe wetten te toetsen en paart dat aan zorgvuldigheid, ook als het gaat om een Crisis- en herstelwet. Dat dit dus wel moest botsen met de vaart die het kabinet wil maken, lag voor de hand.

Nu zijn kabinet en Senaat het vaker met elkaar oneens. Maar de reden van het uitstel waartoe de Senaat nu heeft besloten, zegt veel: het kabinet beantwoordt weliswaar alle vragen, maar doet dat op zo'n manier dat de parlementariërs er niet veel wijzer van worden. Niet alleen de oppositiepartijen zeggen dit, maar ook de nauw met het kabinet verwante fracties van PvdA en ChristenUnie.

Uiteraard heeft het kabinet redenen om snelheid in te bouwen. De lichtvoetige beantwoording van de Kamervragen lijkt echter geen incident, maar de illustratie van een trend: Balkenende IV - en dan vooral het CDA-smaldeel erin - wekt de indruk een goed functionerende parlementaire democratie maar lastig te vinden. Voorjaar 2009: de premier dringt in een 'geheime' brief aan voorzitter Barroso van de Europese Commissie aan op afzwakking van het natuurbeschermingsbeleid. Najaar 2009: de minister-president laat tijdens de algemene beschouwingen veel vragen van Tweede Kamerleden onbeantwoord. Winter 2010: de minister van Verkeer laat zich ontvallen dat het parlement niet automatisch het laatste woord heeft bij de invoering van de kilometerheffing.

Het oogt allemaal daadkrachtig, maar verdient wantrouwen.

Hoe nu verder met de Crisis- en herstelwet? Er is gebeurd wat critici voorspelden: het kabinet heeft in alle haast zijn eigen verzet - en dus vertraging - gecreëerd.

Niet dat Balkenende IV geheel ongelijk heeft met zijn kritiek op slepende inspraakprocedures en sommige doorgeslagen milieu- en bouwvoorschriften. Maar het blijft vreemd als deze, zoals de Crisis- en herstelwet beoogt,tijdelijk worden aangepakt. Als regels deugen, dan geldt dat ook in slechte tijden. Klopt wetgeving niet, dan moet de stofkam er definitief doorheen.

Dit laatste duurt misschien wat langer, maar is zeker zo effectief. En maakt de overheid tot een betrouwbare partner.

Reacties