Rekeningen opsporen, de misgelopen belasting innen en daders beboeten werd daarom het devies.

Daarbij schrok de staatssecretaris er in de zomer van 2008 zelfs niet voor terug, met Groot-Brittannië en de Verenigde Staten mee te betalen voor een cd-rom met geheime rekeningen in Liechtenstein, die de Duitse regering in handen had gekregen. Twee bedrijven en negentien spaarders waren de klos.

De pakkans is dus aanzienlijk. Mede daardoor groeide een inkeerregeling voor spijtoptanten uit tot een groot succes. Bovendien krijgt De Jager zo een aanzienlijk beter beeld van de naar schatting zeven miljard euro die in het buitenland staat geparkeerd.

Sinds de affaire in Liechtenstein, zo laat een nieuwe cd-rom uit Zwitserland zien, staan bankemployees in een land met strikt bankgeheim voor een dilemma. Het geheim beschermt hun klanten tegen de argusogen van de roddelpers en de grijpgrage vingers van corrupte overheden. De belastingaangifte is een zaak van de klant zelf. De bedienden mogen de nummers van de rekeningen dan ook alleen koppelen aan individuen als er duidelijk sprake is van criminele of terroristische activiteiten. In elk ander geval wordt schending van het bankgeheim zwaar gestraft.

Niet voor niets heette de cd-rom uit Liechtenstein te zijn 'gestolen' en wordt ook nu de Duitse regering weer beschuldigd van 'heling'.

Tegelijk is er ook die andere kant. Elke bankier weet dat een strikt bankgeheim louche figuren aantrekt. Sterker nog, het draagt bij aan het laten bestaan van grof onrecht elders in de wereld, zo heeft het voormalige Zwitserse parlementslid Jean Ziegler in gedegen analyses laten zien.

Volgens hem financierden de Zwitsers de Holocaust en speelden ze een belangrijke rol in het overeind houden van regimes in Ethiopië, Cuba, Irak, Noord-Korea en Zimbabwe. Vandaar dat voor de goed ingevoerde bankemployé de buitenlandse miljoenen lonken. Het vaderland kotst je weliswaar uit. Maar je levert wel een bijdrage aan een betere wereld. En je oude dag lijkt verzekerd.

Alles staat of valt daarom uiteindelijk met de waardering van het bankgeheim. Is dat heilig, dan doen de westerse landen op zoek naar rekeningnummers inderdaad aan heling.

Het punt is alleen dat het zo helder niet ligt. Banken hebben wel degelijk een eigen verantwoordelijkheid, zo heeft het laatste jaar opnieuw laten zien.

Het gaat te ver de aanbieder een 'klokkenluider' te noemen en het smeergeld een 'schadeloosstelling'. Maar het bankgeheim verdient heroverweging, omdat mogelijk onrecht ook bankiers voor ogen moet staan.

Reacties