Moet Nederland zijn best doen om de Olympische Spelen binnen te halen? Dat is niet alleen nu een vraag met het oog op 2028. In 1925 vond de gereformeerde Anti-Revolutionaire Partij het maar niks dat het Rijk een miljoen gulden wilde investeren in de Spelen in Amsterdam, drie jaar later. In een Kamerdebat hield ARP-woordvoerder ds. H. Visscher de minister het woord van Paulus voor: 'Want de lichamelijke oefening is tot weinig nut.'

Minister J.Th. de Visser, ook een predikant maar dan hervormd, van de Christelijk-Historische Unie, beriep zich in zijn reactie op Calvijn. Die schreef dat Paulus zich niet tegen sportbeoefening keert, maar tegen religieuze lichaamsoefeningen die mensen zich opleggen, zoals nachtwaken en vasten.

Dominee Visscher kwam er in de tweede ronde van het debat op terug. Hij beriep zich liever op iemand die dichter bij de leefwereld van Paulus stond, de kerkvader Johannes Chrysostomus; die betrok de tekst wel degelijk op de sport.

De gereformeerden kregen een Kamermeerderheid mee. Het miljoen van de overheid kwam er niet.

Die tijd is voorbij, schrijft theoloog Eginhard Meijering in het boek De status van de kerkvaders , dat vandaag verschijnt - de tijd dat een beroep op de kerkvaders indruk maakte in het publieke debat. En toch hebben de denkers uit de vroege kerk juist vandaag iets te zeggen, zegt Liuwe Westra, die dat boek samen met Meijering en Paul van Geest schreef. Waarom studie van de kerkvaders nodig is, en hoe zij in de loop van de eeuwen zijn gewaardeerd, daarover gaat dat boek.

,,Onze situatie komt steeds meer overeen met de tijd van het Romeinse Rijk'', zegt Westra. ,,Vijftig jaar geleden wist je in Europa waar je bij hoorde, wat je geloofde, wat er van je verwacht werd. Die geborgenheid is weg. Mensen voelen zich onzeker in een grote wereld, waar krachten aan het werk zijn die ze niet kunnen overzien. Neem de kredietcrisis of de Mexicaanse griep - iedereen praat erover, maar niemand heeft er vat op. Ook nationale overheden zijn de greep op de maatschappij kwijt. De grote beslissingen vallen in internationaal verband, of bij de machtige multinationals. Dat werpt je terug op de vragen: waar vind ik nu ge-borgenheid, en wat geloof ik? In het Romeinse Rijk hadden ge-wone mensen ook niets over hun eigen leven te zeggen. De macht lag bij het leger en het grote geld. In de tijd van de volksverhuizingen kon de rust zomaar worden verstoord door een stroom vreemdelingen. De bevolking van Rome, toen al een miljoenenstad, was voor z'n voedsel afhankelijk van graan uit Egypte, dat werd ingevoerd. Mislukte de oogst in Egypte, of was er politieke onrust, dan had je in Rome geen eten.''

Het volledige artikel kunt u lezen in het Nederlands Dagblad van dinsdag 1 september2009.Vanaf dinsdag 1 september 2009 kunt u deze krant kopen via de losse verkoop of de digitale editie.

Reacties