Een gesprek over het geschenk van de vriendschap, het kolenhok van de zonde en het gemis van een te vroeg verloren vader. ,,Ik geloof dat Gods beslissing over alle mensen uiteindelijk ten goede is gevallen.''

De woonkamer is gezellig rommelig, met veel art deco. Openslaande deuren leiden naar de veranda, en daarachter naar een weelderig groene tuin. Rechts staat een blauwe schuur, de praktijkruimte van zijn vrouw, die bewegingstherapeute is. Buiten groeit klimop, binnen gaan de wanden schuil achter rijen foto's, schilderijen en prentjes. Kinderen, bloemen, kerken, theologen. In de studeerkamer hangt een streng kijkende Gisbertus Voetius, een van de 'vaderen' van de Nederlandse gereformeerde theologie, naast een kleurrijk Grieks icoon. Her en der liggen stapeltjes boeken. In de twee stoelen bij het raam in de woonkamer zak je diep weg. Willem Jan van Asselt (1946) is zoals zijn huis: een prettige mengeling van chaos en gulheid. Hij praat met een omhaal van woorden. Zijn rechterhand doet mee, met tussen de vingers een sigaar die herhaaldelijk dooft in het vuur van het gesprek. Of de interviewer er ook eentje wil. Van Asselt zet zijn zinnen vaak fors neer, opent wijdse vergezichten. Wat daarbij niet lijkt te passen is een klein vraagje om bevestiging dat zich regelmatig aan het einde van een betoog nestelt: ja, toch?

Niet klef
Van Asselt is kenner van de gereformeerde theologie van de zeventiende eeuw. Vorige maand sprak hij aan de Evangelische Theologische Universiteit (ETF) in Leuven zijn inaugurele rede als hoogleraar uit, over een thema dat hem al meer dan dertig jaar boeit: de vriendschap met God. Of zoals Van Asselt het zelf steevast zegt, in het Latijn, de amicitia Dei . Het verbond van vriendschap, dat God helemaal uit zichzelf met mensen sluit, moet de kern van de theologie zijn, leerde Van Asselt met name van de zeventiende-eeuwse Leidse theoloog Johannes Coccejus. ,,God verkiest zichzelf te openbaren als een God van vriendschap. Dat is overweldigend. Niet: mag Ik jouw vriendje zijn? Het is niet klef. Maar: Ik ben jouw vriend! Ik noem jullie geen slaven meer, zegt Jezus, maar vrienden.''

Het volledige artikel kunt u lezen in de bijlage ZoZ van het Nederlands Dagblad van zaterdag 10 oktober 2009. Vanaf zaterdag 10 oktober 2009 kunt u deze krant kopen via de losse verkoop of de digitale editie.

Reacties