« Terug naar voorpagina

Nederlands Dagblad, christelijk betrokken

Buitenland


‘Palestijnse staat pas aan eind der dagen’

Geplaatst: 11 november 2009 22:20, laatste wijziging: 12 november 2009 10:17

door onze redacteur Jan van Benthem

Minister Maxime Verhagen (r.) begroet in Den Haag zijn ambtgenoot uit Israël, Avigdor Lieberman. Doel van het bezoek is de versteviging van de banden tussen Israël en de Europese Unie. De Israëlische minister gelooft niet in een tweestatenoplossing. |foto ANP/Robin Utrecht

DEN HAAG - De Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Lieberman wil wel degelijk vrede, maar voorziet voorlopig geen Palestijnse staat. ,,Misschien aan het eind der dagen''.


4 reacties
2 waarderingen

,,Ik zie geen einde aan het conflict met de Palestijnen in zicht komen, ik geloof daar ook niet in''. De Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman, op een omstreden bezoek in Nederland, houdt van duidelijke antwoorden en geeft die dan ook. Op de vraag, of hij na een wellicht nog lange weg van onderhandelingen een Palestijnse staat aan de einder ziet opdoemen, blijkt zijn twijfel aan de vraag of het conflict wel opgelost kan worden. ,,Voor wie de werkelijkheid onder ogen wil zien, is het beeld erg duidelijk'', stelt Lieberman. Het conflict tussen de Joodse staat en de Palestijnen valt voorlopig niet op te lossen; het is een soort bevroren conflict, net als de status quo op Cyprus. ,,In die situatie hebben de beide partijen wel de plicht om ervoor te zorgen dat geweld wordt vermeden, maar verder gaat het op dit moment gewoon niet. Een oplossing als op Cyprus is daarom wellicht het beste voor ons en de Palestijnen. Misschien dat er ooit, aan het eind der dagen, nog wel een Palestijnse staat komt, maar nu voorlopig niet''.

Zwak en corrupt
Lieberman ziet het niet als probleem dat hij daarmee lijnrecht ingaat tegen de wens van de internationale gemeenschap en vooral die van de VS. ,,Tussen vrienden kan er verschil van inzicht bestaan, daarom blijven ze nog wel vrienden.'' Met zijn Nederlandse collega Verhagen bijvoorbeeld, ,,met wie ik prima kan praten''. ,,De tweestatenoplossing is niet de juiste visie'', stelt Lieberman, die eerder dit jaar in een interview met de krant Ha'aretz nog zei zich ,,te committeren aan de Routekaart voor vrede zoals die door de Israëlische regering in 2003 is aanvaard'' .

Lieberman zegt niet te geloven in de tweestatenoplossing, ,,omdat het niet gaat om de Joden en de Palestijnen. Het gaat om een veel groter conflict, een botsing van culturen die gepaard gaat met veel groter geweld.'' Maar zelfs al zou dat terzijde kunnen worden geschoven, dan blijft volgens Lieberman nog dat Israël geen gesprekspartner heeft om een definitief akkoord mee te sluiten. ,,Hamas is een proxy van Iran dat absoluut geen vrede wil. En Fatah is door corruptie erg zwak en levert een slecht bestuur.''

De komst van minister Lieberman en zijn onderminister Danny Ayalon heeft in Den Haag tot politiek rumoer geleid. PvdA-Tweede Kamerlid Martijn van Dam zei op Radio 1 niet te begrijpen hoe minister Verhagen ,,deze man kan ontvangen''.

Lieberman is vooral omstreden door zijn uitspraken over Arabische Israëliërs en zijn suggestie dat die allemaal een eed van trouw aan de staat Israël zouden moeten afleggen of vertrekken. In het gesprek noemde Lieberman de Arabische Israëliërs nu ,,normale burgers, van wie velen zich hebben ingezet voor de vrede''.

nd Het volledige artikel kunt u lezen in het Nederlands Dagblad van donderdag 12 november 2009. Klikop de button ‘Kopen’ als u wilt weten waar de dichtstbijzijnde kiosk is.

 
Bookmark and Share



Reageren


Indien u geregistreerd bent, kunt u hieronder reageren op het artikel. Hiertoe dient u in te loggen. Dit inloggen is mogelijk na een eenmalige registratie.

Reacties (4)


EgbertTalens (12 november 2009 12:57)

Het heeft geen zin mét deze Lieberman c.q. Liberman, die in Moldavië geboren is, over het conflict Israël-Palestina een discussie aan te gaan. In zijn ideologische opvattingen inzake het Joodse volk, is geen plaats voor (de) niet-joodse gemeenschappen in de Palestijnse regio.
Het heeft ook geen zin een discussie over dit conflict te voeren, als daarbij zogenaamd ofwel arbitrair democratische regels of voorschriften worden gehanteerd. Het Westen heeft middels steun aan VN-AV-resolutie 181-II een toestand in die regio geschapen, die vervolgens (door dat zelfde Westen, Nederland incluis!) wordt genegeerd, als het om het uitvoeren van die gemankeerde democratische resolutie gaat; de uitslag werd afgekocht -- een twee-derde meerderheid werd via omkoping e.d. opgelegd aan leden die wilden tegenstemmen of zich wilden onthouden, wat met echte democratie weinig of niets van doen heeft -- en vervolgens wisten lobby-groepen, waarin vooral van politiek-zionistische en van evangelisch-christelijke kant een niet aflatende druk op de VS-regering(en) werd en wordt uitgeoefend, elke oproep aan Israel om zich aan de VN-regels te houden en de Twee-Staten-constructie te helpen verwezenlijken, te laten verzanden in listige contra-redeneringen, zoals 'betwiste gebieden' i.p.v. (door Israel) 'bezette gebieden', of het leuteren over VN-resoluties die, indien door de Algemene Vergadering (AV) aangenomen, een adviserende en geen dwingende betekenis hebben, of simpelweg het ontbreken van een lidwoordje 'de' (bij bezette gebieden) op te voeren als een reden dat niet álle bezette gebieden hoeven worden te ontruimd (door Israel).

Evenzo bieden discussies in onze Tweede Kamer over dit thema geen soelaas, als daar voortdurend wordt geschermd met de (zogenaamde e.t.) democratische staat Israel -- immers moeten achter dat democratische gehalte grote en vele vraagtekens worden gezet -- in plaats van (ook) onze verantwoordelijkheid [Nederland stemde (gedwongen) voor 181-II ] voor beide partijen in dit conflict aan hun territorium te helpen, om daarna te laten zien waartoe ze qua regeringsverantwoordelijkheid, vooral jegens elkaar, Israel vs Palestina en omgekeerd, in staat zijn. Dat is heel andere koek, dan het almaar aan de Palestijnen opleggen toe te geven aan de Israelische eisen, notabene zonder daaraan identieke eisen aan Israel te verbinden. Over evenwichtige politiek gesproken...
Het 'achterover leunen' van Nederlandse politieke partijen bij deze wan-discussie -- alles opdat Israel niet bij de les wordt gehouden of wordt opgeroepen zijn tastbare deel aan het uitwerken van een regeling, die de Twee-staten constructie in essentie is -- maakt dat ook hier te lande met weinig eerbied wordt omgegaan met wat democratie in werkelijkheid is: politiek handelen zonder daarbij geloofsopvattingen te hanteren; scheiding van kerk en staat in zijn meest zuivere en bedoelde vorm. Kom daar maar eens om, juist en vooral bij het onhaalbare maar kost wat kost in stand te houden politiek-zionistische project Joodse staat...

Jan Harsevoort (12 november 2009 18:12)

In antwoord op de heer Egbert Talens. Ik heb ook in het ND het verslag gelezen en vindt juist nu het verhaal van minister Lieberman heel geloofwaardig.Jammer dat jij niet ingaat op zijn opmerking over de banden tussen Hamas en Iran. Ik vind het zeer verhelderend, het conflict ligt werelwijd en hiervoor worden door de Arbabische landen zowel de Palestijnen en de israelischen misbrukt. Gelukkig maar dat onze regering (ondanks ook wel terechte kritiek op Israel) de kant van Israel blijft kiezen,

AJRaalte (12 november 2009 18:36)

Ach, Egbert, natuurlijk is het maar geleuter dat de resoluties van het AV van de VN enkel een adviserende en géén bindende functie hebben. Bummer!

En ja, Judea en Samaria zijn idd betwiste gebieden, want zowel Israel als de "Palestijnen" hebben er een legitieme claim op.

Klopt dat het lidwoord ontbreekt bij de door Israel in 1967 in een (door de Arabieren opgedrongen) verdedigingsoorlog veroverde gebieden en het klopt ook dat Israel het overgrote merendeel van die veroverde gebieden allang terug- en weggegeven heeft. Dus in feite is het volkomen legitiem dat Israel Judea en Samaria gewoon onder haar hoede houdt, zo lang de Arabieren/moslims nog geen vrede met het bestaan van dat ene Joodse mini-staatje hebben!

En dat zal waarschijnlijk niet gebeuren to het eind der tijden, dus Lieberman heeft helemaal gelijk.

EgbertTalens (12 november 2009 20:45)

Mijn opponenten, Harsevoort en AJ Raalte, gaan maar al te gemakkelijk voorbij aan de wijze waarop in de Palestijnse regio de politieke zionisten ongeveer vanaf 1880 de zaken naar hun hand probeerden te zetten. Uit die pogingen tot het ontwikkelen van een Joodse staat, ontwikkelde zich op hun beurt verzet van niet-joodse kant, omdat weinig twijfel bleef bestaan over de eenzijdige (Joodse) politieke structuur, gegeven met genoemd politiek-zionistisch project Joodse staat. Wie niet op een eerlijke en met een enigszins objectieve instelling deze ontwikkelingen in het juiste perspectief wil plaatsen, maakt zich schuldig aan een mentaliteit die anderen alleen maar tegen zich in het harnas jaagt. Voor het opzadelen van de niet-joodse gemeenschappen (in het voormalige Britse Mandaatgebied Palestina) met de problemen die (Europese) landen hadden met hun Joodse onderdanen, valt geen verontschuldiging aan te voeren die hout snijdt. Dat WO-II -- met de afgrijselijke Sho'a als dramatisch dieptepunt -- landen ertoe gebracht kan hebben ondanks grote twijfels tóch vóór VN-resolutie 181-II te stemmen, is één ding. De niet-joodse gemeenschappen in Palestina hadden voor meer dan 95% echter geen enkel aandeel in die afschuwelijke nazi-praktijken. Hen desondanks in de kou laten staan is een ánder ding.
Iran erbij slepen haalt niets uit; komt op hetzelfde neer als Lieberman een gewillig oor lenen. Op niet-arbitraire wijze de (steeds maar groeiende) problemen tussen Israëliërs en Palestijnen aanpakken, is waar het op aan komt. Op evenwichtige wijze en met verzoenende voorstellen valt voor dit conflict heus wel een regeling te treffen. Wie bereid is de signalen van Palestijnse kant op juiste waarde te schatten, zal ontdekken dat het probleem níet van die kant komt, hoezeer van Israëlische kant, met alle hypocriete steunbetuigingen á la AJ Raalte erbij, ook geprobeerd wordt de zwarte piet wél in Palestijnse schoenen te schuiven. Raalte bouwt eenvoudig de bekende slogans en kreten na, die nu al járen gemeengoed zijn, maar de ware c.q. reële feitelijke gegevens over de oorlog van 1967 worden daarmee niet weggevaagd. Notabene met informatie uit eigen Israëlische bronnen moet erkend worden dat die bekende slogans en kreten geen knip voor de neus waard waren en... zíjn!
Wie, zoals Raalte, vanuit een waarschijnlijkheid een vaststaand gegeven distilleert, geeft maar al te gemakkelijk toe aan wishful thinking. Zonder steekhoudende argumenten moet dan wel worden overgegaan tot een klagelijk 'Ach, Egbert...'

Overige Buitenland

gebruikersnaam


wachtwoord


wachtwoord vergeten nog geen account?
Tekstgrootte

zo 14-03-2010 15:52:15