De presentator die van brutaliteit zijn handelsmerk heeft gemaakt en eerder Ella Vogelaar te kijk zette door haar een halfuur lang hinderlijk te volgen, bevestigde daarmee nog eens dat de dochter van GeenStijl in een mum van tijd onderdeel is geworden van de Hilversumse omroepwereld.

Volgens sommigen heeft Plasterk met deze beslissing een revolutie in medialand ontketend. De ouderen krijgen met Max definitief voet aan de grond. Het progressieve Llink ligt eruit. En met de toetreding van PowNed en WNL krijgen cynisme en polarisatie straks nog meer vat op de publieke discussie. Deze omroepen spelen immers bewust in op het anti-establishment van de conservatieve burger en de hoogopgeleide veertigminner. ,,Het lijken Amerikaanse toestanden'', aldus Willem Post van Clingendael. ,,Straks kijkt en luistert iedereen alleen nog naar programma's die de eigen mening bevestigen.''

Rutgers knuffel ondergraaft deze gedachte. Met de Tros en Veronica deden in het verleden al eerder commerciële partijen hun intrede in Hilversum. Ook dat waren omroepen die het Gooise matras weleens zouden opschudden. Niet dat het direct aanbeveling verdient de paar uurtjes televisie te kijken die PowNed gaat maken. Maar gezien de Mediawet zal het er hopelijk beschaafder aan toegaan dan op internet.

Daarbij komt dat met de toetreding van WNL (voormalig Wakker Nederland) het verleden als het ware herleeft. De actualiteitenrubrieken EénVandaag en Netwerk staan weliswaar eerder aan de rechter- dan aan de linkerzijde van het politieke spectrum. Maar nooit hebben ze zich het nette rechtse imago verworven dat G.B.J. Hilterman, Wibo van der Linde, Jaap van Meekren en Wim Bosboom wel aankleefde. WNL is van zins dat gat te vullen. Geen wonder dat velen benieuwd zijn wie daar nu de goed onderbouwde, opiniërende verhalen voor het voetlicht moet brengen.

Zo blijft de Nederlandse Publieke Omroep vooral wat ze is. Niet de dure Britse alleskunner die BBC heet. Ook niet de saaie, maar stijlvolle en inhoudrijke presentatie van de Belgische zenders Eén en Canvas en de Duitse ARD en ZDF. Maar een levensbeschouwelijke lappendeken met alle voor- en nadelen van dien. Er werken vakmensen die prachtige televisie maken. Maar de middelmaat, de types die altijd weer de grenzen opzoeken en de gelovige en ongelovige missionarissen zijn eveneens ruim vertegenwoordigd. Dat past bij Nederland als land van minderheden. Net zo goed als het bij Nederland past dat mensen voor geld en de mogelijkheid om op televisie te komen gemakkelijk van kleur verschieten. Want wat er ook in Hilversum verandert, het zijn vaak toch weer dezelfde gezichten die de kijker op televisie ziet.

Reacties