Daarom nu even aandacht voor de krimpende wachtlijst voor een donornier, het naderende einde van de nationale ziekte aids in Zuid-Afrika en de kerkelijke toenadering in Rusland. Er valt dus sowieso wat te danken.

Deze berichten nemen niet weg dat de meeste krantenpagina's nog meer dan anders gevuld zijn met onheilsberichten. Pogingen tot stabiliteit in Afghanistan en Zimbabwe hebben veel weg van ploegen op rotsen. Nieuwe vredesinitiatieven in het Midden-Oosten lopen stuk. De Amerikaanse president Barack Obama heeft het er buitengewoon lastig mee zijn boodschap van hoop om te zetten in daden. De vooruitzichten om straks in Kopenhagen te komen tot een wereldwijde aanpak van de uitstoot van CO2 zijn somber. En vrijwel heel de wereld kampt met een diepe economische crisis waarvan het einde vooralsnog ongewis is.

Er is daarom alle reden komend seizoen met vrees tegemoet te zien. Op sommige gebieden is er al weer licht aan het eind van de tunnel. Maar bij de overheid, in de zorg en in het onderwijs moeten de eerste klappen nog komen. En veel bedrijven verkennen momenteel of er in 2010 opnieuw gesneden moet worden. Voor velen betekent dat spanning en mogelijk ontslag, met alle problemen, ontworteling en verdriet van dien. Kun je dan danken? Ligt een gebed om rust en kracht dan niet veel meer voor de hand?

Het merkwaardige aan veel Bijbelteksten over dank voor de gunst van God, is dat die redenering niet opgaat. Sterker nog, hoe dieper de crisis, hoe hooggestemder de woorden, lijkt het wel. Als de Assyrische knoet Israël dreigt te verpletteren en de profeet Hosea nietsontziende kritiek uit op de houding van het volk, klinkt tegelijk een lied van hoop over Gods lokkende liefde in de woestijn. Ook het boek Jesaja spreekt van hoop voor de ballingen in Babel. En als na de verwoesting van Jeruzalem het verdriet te groot is voor elke troost en het boek Klaagliederen eindeloos varieert op de vraag hoelang deze ellende nog voortduurt, zijn er toch ineens dichtregels waarin de dank door de tranen heenbreekt: ,,Genadig is de HEER: wij zij nog in leven / zijn ontferming kent geen grenzen. Elke morgen schenkt Hij nieuwe weldaden / Veelvuldig is zijn trouw!''

,,Wij zijn er nog'', zeggen de Israëlieten tegen elkaar. Niet uit cynisme of valse hoop. Maar omdat ze zien dat daar een daad in ligt, een bewuste weldaad van God, die niet loslaat.

Blijkbaar valt er in spanning, onzekerheid en verdriet ook wat te ontdekken: het besef dat niet wat ik had of heb de doorslag geeft. Want dat is zomaar weg. ,,Mijn enig bezit is de HEER. Hij is goed voor wie Hem zoekt en alles van Hem verwacht.''

Dit is het commentaar uit onze GoedNieuws-bijlage, die jaarlijks op Dankdag verschijnt. De andere artikelen kunt u lezen in het Nederlands Dagblad van woensdag 4 november 2009. Vanaf woensdag 4 november kunt u deze krant kopen via de losse verkoop of de digitale editie.

Reacties