,,Gaaf dat jullie zijn gekomen!'', aldus een verbaasde sociaal werker Florence uit Swartruggens.

Blanken hadden zich niet meer durven vertonen in het Zuid-Afrikaanse krottendorp Skierlik in de Noordwestprovincie van Zuid-Afrika na de racistische moordaanslag van Johann Nel in januari vorig jaar. Tot vorige week dinsdag Nederlandse en Engelse vrijwilligers het dorp eventjes op z'n kop zetten.

Op een zonnige januarimiddag in 2008 schoot de achttienjarige boerenzoon Johann Nel uit Swartruggens zonder enige aanleiding vier inwoners van Skierlik dood, onder wie een baby en een kind van tien jaar. Er vielen elf gewonden.

De schietpartij schokte Zuid-Afrika. De regeringspartij ANC stookte de rassenkwestie hoog op. Johann Nel werd opgepakt en in november 2008 veroordeeld tot viermaal levenslang. Na het vonnis zakte de krottenbuurt terug in de vergetelheid. ,,Politiek en media hebben Skierlik links laten liggen'', zegt Simon Voogd, leider van een groep van 24 Nederlanders en Britten die voor de Barneveldse stichting SHIB twee weken onder de allerarmsten in enkele townships hebben gewerkt. ,,Om te laten merken dat zij waardevol zijn, hebben we contact gezocht met de inwoners van Skierlik.''

In slagorde
Met hulp van de gepensioneerde verpleegster Annie Munneke, die al enige maanden in Swartruggens werkt, werden folders verspreid in Skierlik voor een spelmiddag met de kinderen. Counseler Florence had aarzelend groen licht gegeven. ,,Na de schietpartij is Skierlik getraumatiseerd'', had ze gezegd.

,,Toen we vorige week dinsdag bij het dorp arriveerden, stonden zo'n tachtig kinderen en volwassenen ons op te wachten, bijna in slagorde'', aldus Voogd. ,,Gelukkig brak het ijs al snel door met hen te zingen, dansen, zaklopen en balspelletjes te spelen. Eerst blank tegen zwart, later jongens tegen meisjes. Het werd een lekkere chaos. Op den duur gingen zelfs omaatjes meedoen.''

Lisette Oostra uit Zuidlaren raakte in gesprek met een tiental jonge meisjes uit Skierlik en de genabuurde township Mazista. ,,Die vertelden over verkrachtingen, over hun angst voor jongens, maar ook over hun hobby's. Tegelijk waren ze heel nieuwsgierig naar mijn manier van leven als blanke, hoe mijn gezin er uitziet. Ze reageerden vrolijk, er was geen barrière om met hen te praten.''

Jongetje
Florence bracht vrijwilligster Irene Bergsma bij Okarabile, een jongetje dat bij de dramatische schietpartij in schouder en hand was geraakt. ,,Het jochie raakte helemaal in paniek bij het zien van een blanke. Het kostte veel tijd en geduld tot hij uiteindelijk een beetje te voorschijn kwam.'' Zijn moeder en tweelingzusje keken van een afstand toe. ,,Okarabile gaf me een hand; eerst zijn gezonde, later zijn kapotgeschoten handje. Florence was erg gelukkig: dit was het eerste positieve contact met een blanke'', aldus de Amersfoortse vrijwilligster. ,,Wie weet was het een stapje in de goede richting om het schietincident te verwerken.'' Hulpverleenster Annie Munneke zal de begeleiding van Okarabile de komende tijd voortzetten.

De blanke buschauffeur van de groep, Hannes Loots, een geboren Zuid-Afrikaan, zag het tafereel verbluft aan. ,,Deze ontmoeting is hier voorlopig het gesprek van de dag.'' Florence viel hem bij: ,,Wat gaaf dat jullie blanken naar Skierlik zijn gekomen!''

Dit is een artikel uit onze GoedNieuws-bijlage, die jaarlijks op Dankdag verschijnt.
De andere artikelen kunt u lezen in het Nederlands Dagblad van woensdag 4 november 2009.
Klik op de button ‘Kopen’ als u wilt weten waar de dichtstbijzijnde kiosk is.

Reacties