Ik zat achterin. Alleen. Het was een ieder-heeft-wat-dienst, dus er heerste een vrolijke, ontspannen sfeer. Maar ineens voelde ik... het was alsof God een deken van verdriet over me heen legde, een heel aparte ervaring. Ik hoorde een stem die zei: Kijk om je heen. Ik zag het kerkje, de bordjes met nummers van psalmen en gezangen erop, de Bijbel op de kansel, de collectezakjes en achterin een armetierig orgel. Toen zei de stem: Dit is een beeld van een deel van mijn kerk en jouw opdracht is het leven dat ik heb door de Geest in die kerk te brengen. Hij zei verder dat ik daar allerlei mogelijkheden en middelen voor zou krijgen.

Die ervaring heb ik altijd in mijn achterhoofd gehouden. Ik vroeg me lang af hoe ik het moest aanpakken. Ik ben geen theoloog, geen dominee. Maar God regisseerde het zelf. Een van de laatste jaren dat Opwekking nog in Vierhouten werd gehouden, belde een van de oprichters van de Evangelische Omroep. Hij wilde praten. 'Ik heb vanuit de traditie altijd afgegeven op de pinksterbeweging en ik wil vergeving vragen, want ik heb ingezien dat jullie onderdeel zijn van het lichaam'. We hebben toen samen het avondmaal gevierd. Dat was een moment waarop dingen veranderd zijn in de geestelijke wereld. Eenheid kun je niet organiseren, die ontstaat.

Vanaf die tijd komen er steeds meer mensen vanuit de traditionele kerken naar onze pinksterconferentie, vijftig tot zestig procent van de bezoekers van Opwekking komt van buiten de evangelische beweging.

Die ervaring in dat kerkje, dat was niet van: wij hebben iets, maar juist: zij hebben het niet en God wil dat ze het ook krijgen. Ik heb vaker van die ervaringen, ja. Onlangs nog. Ik ben erg druk, heb veel meegemaakt de laatste jaren. Ook persoonlijk. Bij mijn dochter werd kanker geconstateerd en zelf heb ik een paar keer een hartstilstand gehad. In de organisatie spelen ook veel dingen, waaronder de vraag wat God wil met Opwekking. Toen kwam ik mensen tegen die zeiden: God wil dat je een middag de hei op gaat om met Hem te spreken. Ja, hallo, alsof ik daar tijd voor heb! Anderhalve week later kreeg ik een mail van de gebedsgroep die bidt voor de komende conferentie. Ze hadden een woord gekregen voor mij: ga de hei op.

Het volledige artikel kunt u lezen in het Nederlands Dagblad van zaterdag 23 mei 2009. Vanaf zaterdag 23 mei kunt u deze krant kopen via de losse verkoop of de digitale editie.

Reacties