Van vertalen moet je houden. Het vak bezorgt Ard Posthuma in ieder geval ongekende vergezichten. Voor hem is vertalen een spel van woorden, van vorm en inhoud. Het is nauwkeurig lezen, wikken en wegen, schipperen soms, verbinden en begrijpen. Rekening houden met beeld, klankkleur en ritme. Het is keuzes maken en weten waarom je verandert want je kunt iets wegnemen wat nog steeds zou kunnen functioneren. Oppassen dat je niet iets overboord zet ter wille van de begrijpelijkheid.

Vertalen slaat de brug naar andere werelden en andere tijden. ,,Het liefst vertaal ik werk dat om de een of andere reden onvertaalbaar lijkt.'' Posthuma vertaalt uit en naar het Duits, maar ook uit het (oud-)Frans en incidenteel uit het Spaans en het Italiaans.

Zijn eerste specialiteit is poëzie vertalen, vervolgens proza. Bij poëzie gaat het vooral om de 'binnentaal', zegt hij. ,,Poëzie is geconcentreerde taal die vaak afwijkt van de norm, en waar je als vertaler scheppend mee bezig moet zijn. Wat in de ene taal een nieuw beeld is, kan in de andere taal een cliché zijn. Als poëzievertaler moet je de ruimte nemen zelf iets vergelijkbaars te maken in de taal waarin je vertaalt. Dat vergt tijd. Je wordt er sneller moe van. Met Faust zat ik op twintig regels per dag.''

Het volledige artikel kunt u lezen in de bijlage Zomer! van het Nederlands Dagblad van vrijdag 10 juli 2009. Vanaf vrijdag 10 juli 2009 kunt u deze krant kopen via de losse verkoop of de digitale editie.

Reacties