Een gesprek over rustpauzes, spontaniteit en - voorzichtig! - een lapje grond aan de ­Middellandse Zee.

Het inkijkje in het leven van Jos Strengholt, vlak voor het interview begint, is kort maar lijkt een samenvatting van het gesprek erna. Een tussenwoning in Soest vormt het decor waarin een man van vijftig in korte broek naar boven sprint om iets anders aan te trekken. Als een van zijn dochters net heeft uitgelegd dat de enorme stapel Engelstalige boeken op tafel aan haar vader toebehoort - ,,de oogst van een week in Amerika'' - staat Strengholt weer in de huiskamer, in dezelfde korte broek. ,,Onzin eigenlijk, zo kan het ook wel.''

Er ontstaat nog even een korte discussie over autosleutels met mevrouw Strengholt, waar een andere dochter in het Engels doorheen praat om haar Britse vriendin duidelijk te maken wat er gebeurt. Op tafel ligt een paspoort, een paar uur daarvoor gecontroleerd door de douane op Schiphol, nadat Strengholt terugkeerde uit de Amerikaanse stad Dallas.

Zoals het in Soest gaat, moet het er in het ruime huis in Caïro ook ongeveer uitzien. Behalve dan dat twee dochters ontbreken, die in Utrecht studeren. ,,Ik keer terug met de laatste'', zegt Strengholt. Hij lacht er niet bij. Als het om zijn kinderen gaat, is hij snel ontroerd. Een familietrekje. Let wel: ontroerd, niet huilen. ,,Wat denk je? Tranen verdring ik. Al moest ik vorige week, toen de vader van mijn vrouw was overleden, behoorlijk huilen...'' Dan ineens schertsend: ,,Mijn vrouw was helemaal blij: o, je kan huilen!''

Zo danst Strengholt om zijn eigen woorden, in staccato, als een zee vol korte golfjes deinend tussen de bodem en de oppervlakte. Naarmate de tijd vordert, worden de antwoorden korter, een beetje ongeïnteresseerd lijkt het soms. Maar dat ligt aan de jetlag.

Strengholt woont en werkt in Egypte, waar hij de baas is van zijn eigen tv-productiebedrijf, als priester voorgaat in een anglicaanse kerk en zich voorbereidt op het schrijven van 'een paar boeken'. Tijdens de eerste Golfoorlog was hij werkzaak als verslaggever, maar nu prijkt zijn naam alleen nog op opiniepagina's. Enkele jaren geleden promoveerde hij op een onderzoek naar de effectiviteit van evangelieverspreiding via radio-uitzendingen.

Het volledige artikel kunt u lezen in het Nederlands Dagblad van zaterdag 8 augustus 2009. Vanaf zaterdag 8 augustus 2009 kunt u deze krant kopen via de losse verkoop of de digitale editie.

Reacties