Sluiten

Nederlands Dagblad

Het veer van Texel naar Vlieland heeft een bijzondere charme, onder meer door de steigers van zwerf- en juthout (zie www.waddenveer.nl). |foto Nederlands Dagblad

Was de kop van Texel vele jaren lang een wat verlaten plek, waar toeristen niet veel kwamen, het veerbootje De Vrolijkheid (1927) trekt dit jaar een kwart eeuw lang een gestage stroom (fiets)toeristen. |foto Sjaak Schraag, Texel

Een overtocht kost 14,50 per persoon en 7,50 per fiets. Het aan boord gaan is al een belevenis op zich. Schipper Sil Boon en zijn kornuiten varen vaak vlak langs de zandbanken vol zeehonden. Die zijn gewend aan het silhouet en het geluid van de boot. |foto Sjaak Schraag, Texel

Met de aanleg van de zeer fotogenieke steigers en het onderhouden van de veerdienst met Vlieland, staat De Cocksdorp weer op de toeristenkaart. Boon heeft ook eigenhandig een nieuw buitenhaventje aangelegd bij de bekende rode vuurtoren. |foto Sjaak Schraag, Texel

Vlieland heeft een enkel dorp, Oost-Vlieland. De begraafplaats is een uniek cultuurmonument, het stenen archief van een oude zeevarende gemeenschap. Hier een Duits oorlogsgraf tussen Britse 'War graves'. |foto Nederlands Dagblad

De kop van Texel, Eierland, is pas in het laatste kwart van de negentiende eeuw ingepolderd en verbonden met de rest van Texel. Tot die tijd had de zee deels vrij spel, bijna Texel in tweeën knippend. In de dijk vlakbij de aanlegsteiger van het Waddenveer, staat een bijzonder monument met vijf namen. Anno nu is het elders vergeten, maar ook Texel verloor mensenlevens in de rampnacht van 1 februari 1953. Vijf man verdronken toen het zeewater door de dijk brak. De Koningin is in dat jaar dan ook op bezoek geweest op Texel. |foto Nederlands Dagblad

Het strand op de kop van Texel is heel smal, en het eiland loopt steil af door de sterke stroming. Miljoenen tonnen zeewater gaan hier dagelijks langs, sinds het Eierlands Gat tussen Vlieland en Texel ontstond in 1237. Zwemmen kan dus wel, maar het is oppassen geblazen. |foto Nederlands Dagblad

Aan het eind van de steigers van waai- en juthout, ligt een pontonbootje als aanlegplatform. Daarop bivakkeren een groot deel van de dag de tamelijk schilderachtige vrijbuiters, die bijdroegen aan de instandhouding van deze veerverbinding. |foto Nederlands Dagblad

De fietsen passen maar net tussen reling en opbouw. Toch wil schipper Boon nog lang niet scheiden van zijn scheepje, dat een mooie klassieke bootlijn heeft en uit 1927 stamt. Hij is eraan verknocht en kent het schip door en door, wat belangrijk is, omdat het behoorlijk tekeer kan gaan in het Eierlandse Gat. Vooral als de stroming en de wind tegen elkaar ingaan, komt ,,de wind in het water'', zoals dat heet. Hij staat overigens het liefst alleen achter het roer, zonder gedoe en gezeur aan de kop. |foto Nederlands Dagblad

Wat is heerlijker dan alleen op de boeg te staan, en het schip te voelen bewegen op het water? links ligt Texel, rechts zie je een helgele, lege streep tegen de horizon: het oefenterrein van Defensie, een van de negen officiële instanties die zich moesten uitspreken over de veerbootplannen. Nu zijn toeristen welkom, maar ze mogen alleen in het gebied komen met het officiële vervoer ter plekke. |foto Nederlands Dagblad

De smalle, fotogenieke steiger die zichtbaar wordt waar land en zee elkaar raken, is dit voorjaar door de Boons en vrijwilligers eigenhandig met 38 meter verlengd. Het Wad is zo beweeglijk dat zandplaten van jaar tot jaar sterk van plaats en omvang kunnen veranderen. |foto Nederlands Dagblad

De Vliehors is het schietterrein van Defensie dat geheel Westelijk Vlieland beslaat. Dramatische wolkenluchten en tropische bandensporen in het zand, op de vlakte die wel 'Sahara van het Noorden' is genoemd. |foto Nederlands Dagblad

De enige bebouwing hier is een houten wachthuisje uit de negentiende eeuw. De schipper en zijn personeel bedenken op verzoek ook speciale arrangementen. Zelfs een avondlijk kampvuur bij deze plek, van een voor Nederland unieke verlatenheid, is mogelijk. De steigers zijn geliefd bij stelletjes die daar hun trouwreportage willen maken. |foto Nederlands Dagblad

Gezicht op de oude dorpskerk van Vlieland (1614) met zijn typerende gele steentjes. De foto is gemaakt vanuit de oude pastorietuin. Rechts is de ingang te zien van het gastenverblijf bij de pastorie, dat overigens niet commercieel verhuurd wordt en waarvoor je dus niet zomaar kunt boeken. |foto Nederlands Dagblad

Een bezoek aan het monumentale kerkgebouw is zeer de moeite waard. Er worden regelmatig avondconcerten gehouden. |foto Nederlands Dagblad

Op de begraafplaats staan recente, moderne graven gewoon tussen de oude stenen, die veel vertellen over de eilandgeschiedenis. Het is duidelijk te zien dat deze plek goed wordt onderhouden door dorpelingen en nabestaanden. Bij een graf staat een prachtige tot boompje uitgegroeide doornige rozenstruik, die als een beschermende parasol jaar in, jaar uit over de verweerde steen waakt. |foto Nederlands Dagblad

De meeste graf'stenen' van ingegraveerd walvisbeen zijn nu te vinden in het kerkgebouw, om het langzaam brokkelig wordende been te beschermen tegen weer en wind. Dit ene exemplaar is nog te vinden op de dodenakker zelf, een indrukwekkende verwijzing naar de walvisvaart, zonder twijfel de plek markerend van iemand die op walvissen joeg in de noordelijke ijszeeën, iets dat menige Waddeneilandbewoner deed. Ongeveer achter deze 'steen', in het verlengde ervan, maar dan vlakbij de kerk zelf, staat een steen op het graf van drie kinderen, geboren en gestorven in de achttiende eeuw, telkens een jaar na elkaar, en alledrie met de naam Focke. Een herinnnering aan de hoge zuigelingensterfte die in die tijd in heel Nederland gewoon was. Het verdriet zal er niet minder om geweest zijn, daar getuigt dit bijzondere grafmonument voor 'de drei Fockes' wel van. |foto Nederlands Dagblad

Aflevering 11: Zwemmen in het Eierlandse Gat

Dit artikel komt voor in dossier: Aan de ketting 2009
Wat de familie Schraag op Texel ook verwacht had, het beklemde type dat vrijdag langskwam, viel daar vast buiten. Op de veerboot van Den Helder naar Texel verdween op onverklaarbare wijze de ND-camera, toen ik het dek opging om het verkoolde VOC-schip te zien liggen.

Het wrak was nergens te bekennen. De fietsdag speelde zich af tussen schepen en water. Want het doel was de veerboot van Texel naar Vlieland.Na Alkmaar slingert het pad onder het duin naar Schoorl en ...

geplaatst:
04-08-2009 - 9.58
laatst gewijzigd:
22-09-2011 - 13.32
auteur:
door onze redacteur Hilbrand Rozema

Meer Dossier

Dossiers Dossier

ND Webwinkel