Kerk
Britse atheïst A.N. Wilson gelooft weer
Geplaatst: 20 april 2009 18:56, laatste wijziging: 20 april 2009 19:00
van onze redactie kerk
LONDEN - De Britse essayist A.N. Wilson (58) heeft het christelijk geloof hervonden. Twintig jaar geleden bekeerde hij zich tot het atheïsme.
2 reacties
Sindsdien schreef hij kritische boeken over Jezus en Paulus. ,,Mijn afscheid van het christelijk geloof was als een bekering op de weg naar Damascus. Mijn terugkeer voltrok zich langzaam, aarzelend, twijfelend. Zo zal het altijd zijn; maar ik weet dat ik nooit meer dezelfde fout zal maken.'' schrijft A.N. Wilson in het Britse magazine The New Statesman.
Wilson heeft zich geprofileerd in boeken als Jesus. A Life (1992) en Paul. The mind of the Apostle (1997). Hij wilde een historische analyse schrijven over Jezus en Paulus en toonde zich daarin begripvol maar kritisch tegenover religie.
In Jesus. A Life kwam hij tot de conclusie dat de arrestatie van Jezus en wat erop volgde in de Bijbelse evangeliën, fictie moet zijn. Hij duidde Jezus als een heilige man uit Galilea die in de profetische traditie stond en over charismatische genezingskracht beschikte. Het leek hem onwaarschijnlijk dat Jezus ooit zou hebben geloofd dat hij de tweede persoon van de Drie-eenheid was.
Wilson, ook bekend van zijn biografieën over de Russische auteur Tolstoi en de Britse auteur C.S. Lewis, stond ooit voorgesorteerd voor het kerkelijk ambt. Hij begon aan een anglicaanse theologische opleiding, maar vertrok er voortijdig. Later stapte hij over naar de Rooms-Katholieke Kerk en kwam vervolgens terug naar de Anglicaanse Kerk. Eind jaren tachtig verklaarde hij atheïst te zijn geworden.
Hij ervoer het als een (omgekeerde) bekering zoals de apostel Paulus die ooit op weg naar Damascus had beleefd: Wilson werd getroffen door een nieuwe zekerheid, die hem enorm opluchtte. Hij was in de wolken. In die tijd interviewde hij dr. Billy Graham, de Amerikaanse evangelist. Graham zou naar Engeland komen voor een evangelisatiecampagne, waar, zo wist Wilson, gewoontegetrouw mensen naar voren liepen, om hun bekering tot Jezus Christus tot uitdrukking te brengen. Als een aarzelende, twijfelende christen had hij nooit gevoeld, wat deze bekeerlingen meemaakten. ,,Maar als een wedergeboren atheïst wist ik precies welke bevrediging ervan uitging.''
,,Voor de eerste keer in mijn 38 levensjaren was ik één met mijn generatie.'' Hij kwam in die tijd bekenden van hem tegen, zoals Richard Dawkins en Christopher Hitchens - twee gerenommeerde atheïsten, die nog veel van zich doen spreken. Eindelijk kon Wilson zeggen dat hij hun levensvisie deelde.
Twijfel bleef hem parten spelen. Toen de glans van zijn 'bekering' wegebde, bleek religie niet alleen kwestie van argumenteren, schrijft hij. Zo bleef de vraag prangen, waarom zoveel mensen die hij bewonderde of liefhad - in directe contacten of via de literatuur, zoals Tolstoi en Lewis - gelovigen waren. De materialistische levensvisie - die alles in het leven beschouwt als stoffelijk, zonder geestelijk bestaan - kwam hem soms even ongeloofwaardig over als ,,geloven in de historiciteit van de ark van Noach''. Hij durft het bijna niet te zeggen, maar Wilson bleef trouw luisteren naar meditaties op de BBC-radio. Langzaam kwam het christelijk geloof terug.
Hij wijst op de Britse filosoof Gilbert Ryle (1900-1976), die God een fundamentele fout noemde. Volgens Wilson gaat de echte fundamentele fout die atheïsten maken, niet over God maar over mensen. De mens, gemaakt uit stof, is een levende ziel geworden, zoals te lezen in het Bijbelboek Genesis. Dat kan nooit verklaard worden door de visie dat alles in het leven materie/stof is, aldus Wilson.
Schaamte
In een andere Britse krant, The Daily Mirror, schrijft hij over het paasevangelie. Nooit zal er bewijs boven tafel komen dat het geloof in Pasen ontmantelt of ondersteunt. Alleen harde bewijzen zullen secularisten overtuigen, weet Wilson. ,,Maar door de tijd en na herhaald lezen van het verhaal ben ik zonder harde bewijzen overtuigd.''
Op de vraag in The New Statesman waarmee Wilson nog worstelt, zegt hij: ,,Kinderlijke speelplein-dingen - religieuze mensen zijn niet cool, zij hebben sproeten, dragen brillen - al dergelijke gevoelens: schaamte om hetzelfde te zijn als mensen wier overtuiging absurd klinkt en het misschien ook wel is; of erger dan absurd. Het verontrustende gevoel dat bepaalde psychologische types (vaak zeer onaantrekkelijke) aangetrokken lijken tot godsdienst. Ik heb ook een grondige hekel aan de intolerantie en het moralisme van veel christenen, en voel meer sympathie voor eerlijke twijfelaars dan voor hen.''
Reageren
Indien u geregistreerd bent, kunt u hieronder reageren op het artikel. Hiertoe dient u in te loggen. Dit inloggen is mogelijk na een eenmalige registratie.
Reacties (2)
FritsKlaas (21 april 2009 12:32)
Alleen harde bewijzen zullen secularisten overtuigen, weet Wilson.
Hijzelf is dunkt me het bewijs dat het ook anders kan.Ik doel op de
manier die ik leerde van Corrie ten Boom. Die schrijft in een van haar
schitterende dagboekjes ongeveer als volgt: Mijn buurman leest de Bijbel
niet; hij leest mij. En als hij in mijn leven niet ziet wat het geloof
in een mense bewerkstelligt, zal hij nooit naar dat Boek grijpen.
Frits Klaas, Stiens
arendflier (27 april 2009 12:34)
De zin van het leven
De theïst vindt dat het leven pas zin heeft indien God bestaat.
Waarom lijkt het dan zo duidelijk voor atheïsten dat alles evenveel
of zelfs meer zin heeft indien er geen God is? Waarom lijkt het
universum voor de atheïst perfect te begrijpen als een
niet-ontworpen mechanisme dat enkel bestuurd wordt door natuurlijke,
onpersoonlijke krachten?
Een atheïst kijkt naar het universum en naar wat we erover weten en
merkt dat zijn vermeende orde en ontwerp redelijk onvolmaakt is. Hij
kijkt naar de individuele onderdelen die functioneel prachtig maar qua
ontwerp redelijke belachelijk zijn en hij meent dan ook dat geen
alwetend wezen het op die manier zou ontwerpen. Zoals Russell zei: wie
zou geen betere wereld kunnen creëren mocht hij almachtig en
alwetend zijn en enkele miljarden jaren de tijd hebben? Je zou van een
alwetend en almachtig wezen verwachten dat die een eenvoudiger en
doeltreffender ontwerp voor het universum en de dingen erin zou maken.
Zoals Clarence Darrow opmerkte, zijn het de complexiteit en de inherente
gebreken van de structuren die bewijzen dat er geen ontwerp is maar dat
het natuurlijke krachten zonder specifiek doel zijn die aan de oorzaak
liggen. Je kan een ingewikkelde klem gebruiken om enkele blaadjes papier
bij elkaar te houden, maar een paperclip is een veel eleganter middel
daartoe. De banen van de planeten rond de zon zijn een wonder om te
aanschouwen, maar de asteroïdengordel, meteoren en kometen die op
planeten inslaan zijn een vreemde toevoeging voor een almachtig en
algoede Schepper. Een gezond kind kent niets dan opgetogenheid en
hoopvolheid, maar siamese tweelingen en andere "spelingen" van
de natuur, net als ontelbare genetische geboortegebreken, lijken een
liefdadig ontwerp onwaardig. De atheïst ziet een vrouw met een
tumor van 100 kilo en vindt dat een dergelijk kwaad niet kan worden
toegestaan door een almachtige en algoede God. Maar de patiënt en
haar ouders menen dat God de chirurgen heeft geholpen om de tumor te
verwijderen en haar leven te redden. Ze geven God niet de schuld voor de
tumor maar schrijven Hem de verwijdering ervan toe. Ze kunnen zelfs
beweren dat God een goede en nobele bedoeling had met het veroorzaken
van zoveel leed. De atheïst vind dit soort redenering weinig meer
dan ad-hocveronderstellingen.
Het typische theïstische antwoord op dit besluit is dat het
onbeschaamd is. God is niet gebonden door de menselijke opvattingen over
perfectie of goed ontwerp. Wat ons onelegant, inefficiënt of
onvolmaakt kan lijken, zou volgens God wel eens goed kunnen zijn. Maar
als we deze manier van redeneren tot een logisch besluit drijven, dan
kunnen we beter helemaal niets over God zeggen. I k vind dat de
minimumnorm waaraan we God moeten houden dat is wat een redelijke
competente groep intelligente mensen kunnen bedenken. Als deze God niet
beter kan doen dan dat, dan heeft "perfectie" geen betekenis
wanneer we het op dit wezen toepassen. Als men volhoudt dat Gods wegen
wezenlijk ondoorgrondelijk zijn, dan is alles toegestaan. God kan dan om
het even wat zijn, zelfs zuiver kwaad in dit geval.
Bron: http://nederlands.skepdic.com/index.htm






RSS