Commentaar
Zending werkt niet zonder uitverkiezing
Geplaatst: 08 februari 2008 20:54, laatste wijziging: 08 februari 2008 20:54
door Jacob Kruidhof
Hebben in het zendingswerk calvinisten en arminianen elkaar nodig? Volgens oud-zendeling Kruidhof is God het die gehoor geeft op het evangelie, als reactie op het trouw getuigen van mensen.
Het 'calvinistische' standpunt (van Calvijn, Gomarus, gereformeerden en een minderheid van de evangelicals) en het 'arminiaanse' (van Arminius en een meerderheid van de evangelicals) moeten elkaar aanvullen. Dat is de mening van dr. Guus Kessler en Diederick Eikelboom in hun artikel 'Meer arminiaans denken kan zending bevorderen' ( Nederlands Dagblad 31 januari). Want, zeggen ze, het arminianisme is sterker in de verkondiging van het evangelie en het calvinistische sterker in de bewaring ervan.
Als gereformeerd zendeling destijds in Irian Jaya (nu Papua) zeg ik in de eerste plaats dat ik verwonderd en dankbaar ben om wat ik zag aan evangelische zending. Zonder reserve dank ik God voor alle verkondiging van het evangelie, en dus ook voor de enorme inzet van de evangelische zending. Toch ben ik in toenemende mate overtuigd van de kracht van de gereformeerde leer, niet alleen voor de bewaring van het evangelie, maar ook voor de verkondiging.
Menselijke medewerking
Kessler en Eikelboom noemen als 'kern van de zending': 'herstel van de liefdesrelatie' met God. En zeggen dan: 'Het is inherent aan een relatie, dat die niet van één, maar van beide partners afhangt'. Dat is ook wat de gereformeerde leer zegt over het verbond tussen God en zijn volk. Niet alleen God, maar ook zijn volk is volop partij.
De vraag is dan: hoe kunnen mensen een echte partij zijn. Kessler en Eikelboom zeggen: de menselijke inbreng is 'bezoedeld en kwetsbaar, maar hoe onbetekenend ook van het grootste belang, immers essentieel voor een relatie.'
De gereformeerde leer zegt: de menselijke inbreng is niet slechts bezoedeld en kwetsbaar, maar vanuit de totaal verdorven aard van de mens onmogelijk. Maar wat onmogelijk is bij mensen, is mogelijk bij God. Alle mensen zijn zondaren, helemaal (Romeinen 3:10-18). Maar God is zo barmhartig, en de liefde die Hij voor ons heeft opgevat is zo groot, dat Hij ons, die dood waren door onze zonden, samen met Christus levend heeft gemáákt (Efeziërs 2:4; Dordtse Leerregels III/IV,11). Het tweezijdige verbond tussen God en zijn volk is ingesteld en wordt onderhouden door de eenzijdige kracht van God. God en mens vullen elkaar niet aan, maar God doet alles alleen. En onderdeel van Gods werk is dat Hij zijn tegenpartij, zijn counterpart , ook maakt tot een echte partij die gebracht wordt tot echt en zuiver meedoen. Met een volkomen zuiverheid die God geeft, beginnend in dit leven, en voltooid na dit leven
Tegenpartij
Hoe wordt de mens Gods tegenpartij? Door de verkondiging van het evangelie. Lazarus was dood en kon niets horen en kon zich niet bewegen, maar Jezus' roepen máákte hem tot een levend mens die meewerkt. Zo maakt God mensen die niet kunnen en willen horen, door zijn evangelieverkondiging tot zijn tegenpartij die graag met Hem meegaat. Wie verkondigen dat? De mensen die Hij verkiezend zendt. Tot wie? Tot wie Hij verkiezend zendt. Wie maakt Hij daardoor levend? Hen die Hij door dat evangelie verkiezend gehoor geeft. Anders gezegd: Wij vinden onze plek door zijn verkiezing te gehoorzamen.
Moeten wij - tot leven gebracht door zijn evangelie - dat evangelie dan aan de hele wereld doorroepen? Ja, maar niet aan allen tegelijk. Dat zouden we niet kunnen, wij zijn mensen van hier en nu, naast onze naasten die door God verkiezend naast ons zijn geplaatst: persoonlijk en als kerkgemeenschap.
Die mensen naast ons roepen we in de eerste plaats door over onszelf graag Gods gezag te erkennen. dat ook voor onze naasten geldt. Dit tegenover de misvatting dat de wereld van onszelf is, waarin we onszelf willen redden. Waardoor we in werkelijkheid God beledigen en zijn wereld, en onszelf, vernielen. Dat goede gezag van God in Christus - daaruit moeten, mogen we leven, en daarvan getuigen we waar God ons, verkiezend, ook maar ruimte biedt.
Volgen
Als het aan onze naasten zelf ligt, is niets meer vanzelfsprekend dan afwijzing. Dat is niet vreemd, dat weten we heel goed van onszelf. Maar God, die ons heeft doen opstaan uit de dood, kan ook anderen brengen tot aanvaarding van wat zij zelf niet willen. En dat doet Hij.
Zo zien we God verkiezend verder gaan, en ons de weg wijzen. Waar God zelf gehoor geeft, daar móéten wij verder van God spreken. Waar Hij geen gehoor geeft, daar kúnnen wij niet verder van Hem spreken. Dan leidt God ons naar anderen die - door Gods almachtige genade - wel horen. God wijst ons, verkiezend, de weg door de opening die Hij geeft als reactie op ons trouw getuigenis. Als we niet trouw getuigen, kunnen we ook geen reactie daarop zien. En Gods leiding dus ook niet. En dat kunnen we nooit compenseren door onze eigen keuzen. Menselijke keuzen maken sommigen onrustig actief, en laten anderen onrustig achter, maar overtuigen nooit echt. Wat overtuigt is de reactie die God geeft op ons trouw getuigenis van Hem.
Voor dat getuigenis is nodig dat we Gods heilzame gezag kennen. Het is een grote misvatting dat we dat als christenen natuurlijk allemaal wel weten, en alleen nog de goede methodiek moeten leren. Altijd moeten we bezig zijn met de vraag: wat betekent Gods gezag in Christus nu eigenlijk, waarom is dat het enige dat heilzaam is voor mij en voor de wereld; hoe erken ik dat in mijn leven, wat is het genezende daarvan, waarom gaat het mis als dat vergeten wordt, en wat gaat er dan mis. Om dan altijd opnieuw terug te keren tot de verwondering dat God gelijk heeft, op de hele wereld. Hij is de enige koning die aan het bewind is, en een goede samenleving vestigt. Als we ervaren dat God ons in onze omgeving goed te pakken heeft, dan zien we ook wel waar Hij ons verder leidt.
Jac. Kruidhof is geëmeriteerd zendeling/predikant in de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt). In een tweede artikel gaat hij in op de zending van die kerken op Papua. Dit naar aanleiding van de discussie die is ontstaan na de uitzending van de EO-documentaire 'Missionairy go home' over het predikantsechtpaar Cees en Alice van de Beek.
Als gereformeerd zendeling destijds in Irian Jaya (nu Papua) zeg ik in de eerste plaats dat ik verwonderd en dankbaar ben om wat ik zag aan evangelische zending. Zonder reserve dank ik God voor alle verkondiging van het evangelie, en dus ook voor de enorme inzet van de evangelische zending. Toch ben ik in toenemende mate overtuigd van de kracht van de gereformeerde leer, niet alleen voor de bewaring van het evangelie, maar ook voor de verkondiging.
Menselijke medewerking
Kessler en Eikelboom noemen als 'kern van de zending': 'herstel van de liefdesrelatie' met God. En zeggen dan: 'Het is inherent aan een relatie, dat die niet van één, maar van beide partners afhangt'. Dat is ook wat de gereformeerde leer zegt over het verbond tussen God en zijn volk. Niet alleen God, maar ook zijn volk is volop partij.
De vraag is dan: hoe kunnen mensen een echte partij zijn. Kessler en Eikelboom zeggen: de menselijke inbreng is 'bezoedeld en kwetsbaar, maar hoe onbetekenend ook van het grootste belang, immers essentieel voor een relatie.'
De gereformeerde leer zegt: de menselijke inbreng is niet slechts bezoedeld en kwetsbaar, maar vanuit de totaal verdorven aard van de mens onmogelijk. Maar wat onmogelijk is bij mensen, is mogelijk bij God. Alle mensen zijn zondaren, helemaal (Romeinen 3:10-18). Maar God is zo barmhartig, en de liefde die Hij voor ons heeft opgevat is zo groot, dat Hij ons, die dood waren door onze zonden, samen met Christus levend heeft gemáákt (Efeziërs 2:4; Dordtse Leerregels III/IV,11). Het tweezijdige verbond tussen God en zijn volk is ingesteld en wordt onderhouden door de eenzijdige kracht van God. God en mens vullen elkaar niet aan, maar God doet alles alleen. En onderdeel van Gods werk is dat Hij zijn tegenpartij, zijn counterpart , ook maakt tot een echte partij die gebracht wordt tot echt en zuiver meedoen. Met een volkomen zuiverheid die God geeft, beginnend in dit leven, en voltooid na dit leven
Tegenpartij
Hoe wordt de mens Gods tegenpartij? Door de verkondiging van het evangelie. Lazarus was dood en kon niets horen en kon zich niet bewegen, maar Jezus' roepen máákte hem tot een levend mens die meewerkt. Zo maakt God mensen die niet kunnen en willen horen, door zijn evangelieverkondiging tot zijn tegenpartij die graag met Hem meegaat. Wie verkondigen dat? De mensen die Hij verkiezend zendt. Tot wie? Tot wie Hij verkiezend zendt. Wie maakt Hij daardoor levend? Hen die Hij door dat evangelie verkiezend gehoor geeft. Anders gezegd: Wij vinden onze plek door zijn verkiezing te gehoorzamen.
Moeten wij - tot leven gebracht door zijn evangelie - dat evangelie dan aan de hele wereld doorroepen? Ja, maar niet aan allen tegelijk. Dat zouden we niet kunnen, wij zijn mensen van hier en nu, naast onze naasten die door God verkiezend naast ons zijn geplaatst: persoonlijk en als kerkgemeenschap.
Die mensen naast ons roepen we in de eerste plaats door over onszelf graag Gods gezag te erkennen. dat ook voor onze naasten geldt. Dit tegenover de misvatting dat de wereld van onszelf is, waarin we onszelf willen redden. Waardoor we in werkelijkheid God beledigen en zijn wereld, en onszelf, vernielen. Dat goede gezag van God in Christus - daaruit moeten, mogen we leven, en daarvan getuigen we waar God ons, verkiezend, ook maar ruimte biedt.
Volgen
Als het aan onze naasten zelf ligt, is niets meer vanzelfsprekend dan afwijzing. Dat is niet vreemd, dat weten we heel goed van onszelf. Maar God, die ons heeft doen opstaan uit de dood, kan ook anderen brengen tot aanvaarding van wat zij zelf niet willen. En dat doet Hij.
Zo zien we God verkiezend verder gaan, en ons de weg wijzen. Waar God zelf gehoor geeft, daar móéten wij verder van God spreken. Waar Hij geen gehoor geeft, daar kúnnen wij niet verder van Hem spreken. Dan leidt God ons naar anderen die - door Gods almachtige genade - wel horen. God wijst ons, verkiezend, de weg door de opening die Hij geeft als reactie op ons trouw getuigenis. Als we niet trouw getuigen, kunnen we ook geen reactie daarop zien. En Gods leiding dus ook niet. En dat kunnen we nooit compenseren door onze eigen keuzen. Menselijke keuzen maken sommigen onrustig actief, en laten anderen onrustig achter, maar overtuigen nooit echt. Wat overtuigt is de reactie die God geeft op ons trouw getuigenis van Hem.
Voor dat getuigenis is nodig dat we Gods heilzame gezag kennen. Het is een grote misvatting dat we dat als christenen natuurlijk allemaal wel weten, en alleen nog de goede methodiek moeten leren. Altijd moeten we bezig zijn met de vraag: wat betekent Gods gezag in Christus nu eigenlijk, waarom is dat het enige dat heilzaam is voor mij en voor de wereld; hoe erken ik dat in mijn leven, wat is het genezende daarvan, waarom gaat het mis als dat vergeten wordt, en wat gaat er dan mis. Om dan altijd opnieuw terug te keren tot de verwondering dat God gelijk heeft, op de hele wereld. Hij is de enige koning die aan het bewind is, en een goede samenleving vestigt. Als we ervaren dat God ons in onze omgeving goed te pakken heeft, dan zien we ook wel waar Hij ons verder leidt.
Jac. Kruidhof is geëmeriteerd zendeling/predikant in de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt). In een tweede artikel gaat hij in op de zending van die kerken op Papua. Dit naar aanleiding van de discussie die is ontstaan na de uitzending van de EO-documentaire 'Missionairy go home' over het predikantsechtpaar Cees en Alice van de Beek.
Reageren
Indien u geregistreerd bent, kunt u hieronder reageren op het artikel. Hiertoe dient u in te loggen. Dit inloggen is mogelijk na een eenmalige registratie.
RSS