Verwonderlijk is dat niet, want een cultuur van duidelijkheid behoort tot de historische bagage van de partij, zeker toen die nog geen regeringsverantwoordelijkheid droeg. Maar bovendien valt zij goed bij de velen die vandaag onder evangelische invloed Radicaliteit op z'n minst met een beginkapitaal schrijven. We moeten radicaal Jezus volgen immers? En daar komt dan ook nog bij dat daadkracht - Verdonk! - ook in het algemene politieke klimaat hoge ogen gooit.

Deze mix zorgt ervoor dat de radicaliteit van Lont op sympathie kan rekenen. Toch is er reden voorzichtig te zijn met die houding. Al was het alleen maar omdat zij dezelfde goddelijke goedkeuring verbindt aan haar standpunt over (bijvoorbeeld) de vrouw op de kansel. En dat zal nu weer níét door iedereen die haar nu zo bijvalt, omhelsd worden. Het is dus oppassen geblazen met het verbinden van het etiket 'God wil het' aan eigen standpunten.

Homoseksualiteit als lakmoesproef voor ware christelijke politiek is bovendien ook wel wat gemakkelijk. Het raakt immers de orthodoxe heteromeerderheid in de partij niet. Ze heeft er zelf geen 'last' van. Maar is er ook dezelfde radicaliteit als het gaat om het omgaan met echtscheiding, zwart geld, zuipende 'orthodoxe' keetjongeren en door welvaartskoorts bevangen ouderen? Die raken namelijk wel het eigen vlees.

De actie van Lont, die verbazingwekkend genoeg gisteravond weer werd afgeblazen, heeft weinig anders uitgehaald dan dat fiolen van hellevuur over christelijk Nederland spoelen en christenen tegen elkaar zijn opgestaan. Was dit nu de Bijbelse weg?

Want ook wie in oprechtheid niet tot een andere overtuiging kan komen dan dat de Bijbel zich verzet tegen een homoseksuele leefstijl - en dat is ook de lijn die in deze kolom altijd is verdedigd -, zou toch moeten beginnen bij het Bijbelse begin en dat is een levenshouding: de gezindheid van Jezus Christus. Daarover spreekt de Bijbel veel meer en duidelijker dan over homoseksualiteit. Eerst die gezindheid, dan pas de 'wet'. En als de Bijbel ergens radicaal is, dan wel op dit punt.

Dat vereist in deze hondsmoeilijke zaak, alvorens ,,een duidelijk standpunt in te nemen'', laat staan daarmee te gaan mokeren, de bereidheid eerst (en desnoods heel langdurig) naar elkaar te luisteren: Hoe moet een christelijke organisatie met een beperkte - want: politieke - doelstelling zich op dit en andere punten opstellen in een postchristelijke samenleving?

Reacties