Buitenland
'Chocolate City' gaat razendsnel teloor
Geplaatst: 13 juli 2007 19:37, laatste wijziging: 13 juli 2007 19:37
door onze correspondent Frank Hendrickx
'Chocolate City' gaat razendsnel teloorOoit was Washington DC het 'zwarte Mekka' van de Verenigde Staten. Driekwart van de bevolking was Afro-Amerikaan. Maar nu verschiet 'Chocolate City' razendsnel van kleur. Peperdure nieuwbouw en prestigieuze projecten duwen de zwarte inwoners de Amerikaanse hoofdstad uit. ,,Dit is een etnische zuivering.''
WASHINGTON - Herman Battle (58) zit op de stoep van de voormalige 'Club Bali', waar ooit jazzgrootheden als Duke Ellington, Cab Calloway en Pearl Bailey optraden. Later, in hoogtijdagen van Motown, veranderde de club haar naam in 'The Spa'. Iedere avond traden rond U Street zwarte artiesten live op . ,,Dat waren nog eens tijden'', verzucht Battle. ,,Washington was Chocolate City en ik was jong.'' Nu is alles anders, zegt Battle, een kale man met een grijze stoppelbaard. Hij kijkt naar het terras van het Franse restaurant aan de overkant van de straat. Het zit vol met jonge, blanke mensen die bloody mary's drinken. ,,Deze buurt is voor ons niet meer te betalen'', aldus Battle, die met 'ons' de zwarte bevolking van de wijk bedoelt.
,,Alles is zo duur geworden en werk is moeilijk te vinden. Kijk naar de bouwplaatsen hier in de buurt. Als er een handvol zwarten werkt, is het veel. De rest wordt gedaan door Latino's. Die werken twaalf uur per dag voor minder dan het minimumloon.''
Het einde is in zicht voor 'Chocolate City', zoals Washington DC ooit liefkozend werd genoemd door zijn zwarte inwoners. In de jaren tachtig bestond de stad nog voor driekwart uit Afro-Amerikanen; nu is hun aandeel gezakt tot 55 procent. In 2020 zullen zwarte inwoners van Washington naar verwachting voor het eerst niet meer de meerderheid vormen.
Washington is altijd een gesegregeerde stad geweest, een schaakbord met een paar witte en heel veel zwarte vlakken. De stad is ooit omschreven als '30 procent politiek en 70 procent zwart'. De blanke, politieke geschiedenis van de hoofdstad is vastgelegd in ontelbare boeken, de zwarte geschiedenis is een onbeschreven blad.
Ellende
Dat Washington voor het merendeel bestaat uit Afro-Amerikanen, is weinig bekend. Toeristen komen vooral in het blanke gedeelte van de stad. De talloze films die Washington als decor hebben, zijn bijna allemaal opgenomen in blanke wijken.
Wat bekend is van zwart Washington is negatief: drugs, armoede en ellende van de getto's in de jaren tachtig en negentig. De huidige veranderingen in voorheen zwarte wijken als Columbia Heights en Shaw worden dan ook bejubeld. Vervallen panden maken plaats voor penthouses en appartementen.
Hippe cafés, clubs, healthbars en boetieks worden geopend, warenhuizen keren terug, huizenprijzen schieten de lucht in, soms met meer dan 60 procent per jaar. Dat de minder kapitaalkrachtige, zwarte bevolking moet vertrekken, is 'de prijs van de vooruitgang'.
Marian Douglas-Ungaro, schrijfster, ex-medewerkster van de Verenigde Naties en geboren in Washington, voelt alleen maar woede, als ze de transformatie aanschouwt. Het doet haar pijn dat de zwarte buurten worden afgeschilderd als voormalige getto's. ,,Dat is maar een klein deel van de zwarte geschiedenis. Daarop wordt de nadruk gelegd om de etnische zuivering die hier in de binnenstad plaatsvindt te verantwoorden.''
Douglas komt uit een geslacht van zwarte academici die in het begin van de twintigste eeuw Washington tot een 'zwart Mekka' maakten, een toevluchtsoord van Afro-Amerikanen uit het zuiden van de Verenigde Staten. Een zelfbewuste zwarte klasse bouwde als antwoord op het racisme en de segregatie een eigen Washington.
Afro-Amerikanen die geen baan konden vinden, kwamen naar Chocolate City, waar het zwarte ondernemerschap floreerde. Zij openden er hun eigen theaters, hotels en restaurants. Zwarte inwoners van Washington bezaten rederijen en zelfs een oliemaatschappij.
De wijken die nu veranderen in yuppenbuurten waren voor en na de Tweede Wereldoorlog het hart van de burgerrechtenbeweging. Symbool daarvoor was de al in 1903 gebouwde True Reformers Hall, een statig pand, ontworpen en gebouwd door Afro-Amerikanen. De Howard Universiteit maakte van Washington een intellectueel centrum van zwart Amerika.
Geen enkele stad had na de Tweede Wereldoorlog procentueel zoveel zwarte academici als Washington - vaak twee keer zoveel als andere steden. ,,Deze stad was voor ons iets om trots op te zijn'', zegt Douglas.
Onvrede
Van het zwarte zelfbewustzijn is niet meer veel over. Nu overheerst de onvrede, merkt ook Lindsey Buss. Als (blanke) directeur van Martha's Table, een organisatie die voedsel en kleding verstrekt aan armlastigen, zag hij de binnenstad de afgelopen jaren voor zijn ogen veranderen.
,,Het is een gecompliceerd verhaal'', meent Buss. ,,Aan de ene kant is het niet slecht dat er iets is veranderd. Toen wij hier in de jaren tachtig begonnen, was om de hoek op W Street een openluchtdrugsmarkt. Verderop begon de rosse buurt. Het was geen goede buurt, maar wat er nu gebeurt is voor veel mensen moeilijk te verkroppen.''
De uittocht van de zwarte bevolking is niet meer te stoppen, vreest Buss, die inmiddels overweegt de activiteiten van zijn organisatie te verplaatsen naar andere delen van de stad. ,,Het is een veenbrand. Er blijft geen woonruimte voor lage- en middeninkomens over. Opeens komen er blanken naar de buurt en die kopen de boel op.''
,,Natuurlijk speelt ras een belangrijke rol. Je hoeft daar niet uitzonderlijk gevoelig voor te zijn. Het is voor iedereen te zien dat de blanken naar deze wijk komen. Afro-Amerikanen moeten vertrekken, vaak naar wijken buiten de stadsrand. Je ziet nu dat er zich, naar Frans voorbeeld, banlieues (buitenwijken) vormen.,,
De ontwikkeling is op gang gekomen door factoren buiten de Afro-Amerikaanse gemeenschap. De ooit zo populaire blanke suburbs buiten Washington zijn dichtgeslibd. Forenzen die genoeg hebben van de eindeloze files willen terug naar de stad.
Projectontwikkelaars gaan niet zachtzinnig te werk om aan die vraag te voldoen. Alles wordt gedaan om armlastige huurders uit de binnenstad te krijgen. Kranten berichtten al dat huiseigenaren bewust cheques niet innen om de huurders vervolgens op straat te kunnen zetten vanwege wanbetaling. Een andere tactiek is een pand te laten verslonzen, zodat de huurders uit ellende vertrekken.
Vergetelheid
Marian Douglas ziet het met een zwaar gemoed aan. Ze vreest dat weer een deel van de zwarte geschiedenis in de vergetelheid raakt. Eerder is hetzelfde gebeurd met de wijk Georgetown, een van de toeristische trekpleisters van Washington.
Bezoekers van de pittoreske buurt weten niet dat Georgetown ooit een centrum van de slavenhandel was, befaamd vanwege de gruwelijke martelingen die ongehoorzame slaven moesten ondergaan. De buurt is nu een blanke oase vol winkels, restaurants en bars. De zwarte bevolking - afstammend van vrijgekochte slaven - is langzamerhand helemaal verdwenen.
Van de 4800 inwoners van Georgetown zijn er nu minder dan tien zwart - een verhouding die niet geheel toevallig tot stand is gekomen. Een progressieve leider als John F. Kennedy kocht er in de jaren zestig nog een woning, onder de expliciete voorwaarde dat hij het huis niet zou doorverkopen aan een Afro-Amerikaan. De economische krachten deden de rest.
Douglas: ,,In Georgetown is nu niets meer terug te vinden van de zwarte geschiedenis'', zegt Douglas. ,,Hetzelfde gebeurt nu met de rest van de stad. Ik noem dat amoreel.''
,,Alles is zo duur geworden en werk is moeilijk te vinden. Kijk naar de bouwplaatsen hier in de buurt. Als er een handvol zwarten werkt, is het veel. De rest wordt gedaan door Latino's. Die werken twaalf uur per dag voor minder dan het minimumloon.''
Het einde is in zicht voor 'Chocolate City', zoals Washington DC ooit liefkozend werd genoemd door zijn zwarte inwoners. In de jaren tachtig bestond de stad nog voor driekwart uit Afro-Amerikanen; nu is hun aandeel gezakt tot 55 procent. In 2020 zullen zwarte inwoners van Washington naar verwachting voor het eerst niet meer de meerderheid vormen.
Washington is altijd een gesegregeerde stad geweest, een schaakbord met een paar witte en heel veel zwarte vlakken. De stad is ooit omschreven als '30 procent politiek en 70 procent zwart'. De blanke, politieke geschiedenis van de hoofdstad is vastgelegd in ontelbare boeken, de zwarte geschiedenis is een onbeschreven blad.
Ellende
Dat Washington voor het merendeel bestaat uit Afro-Amerikanen, is weinig bekend. Toeristen komen vooral in het blanke gedeelte van de stad. De talloze films die Washington als decor hebben, zijn bijna allemaal opgenomen in blanke wijken.
Wat bekend is van zwart Washington is negatief: drugs, armoede en ellende van de getto's in de jaren tachtig en negentig. De huidige veranderingen in voorheen zwarte wijken als Columbia Heights en Shaw worden dan ook bejubeld. Vervallen panden maken plaats voor penthouses en appartementen.
Hippe cafés, clubs, healthbars en boetieks worden geopend, warenhuizen keren terug, huizenprijzen schieten de lucht in, soms met meer dan 60 procent per jaar. Dat de minder kapitaalkrachtige, zwarte bevolking moet vertrekken, is 'de prijs van de vooruitgang'.
Marian Douglas-Ungaro, schrijfster, ex-medewerkster van de Verenigde Naties en geboren in Washington, voelt alleen maar woede, als ze de transformatie aanschouwt. Het doet haar pijn dat de zwarte buurten worden afgeschilderd als voormalige getto's. ,,Dat is maar een klein deel van de zwarte geschiedenis. Daarop wordt de nadruk gelegd om de etnische zuivering die hier in de binnenstad plaatsvindt te verantwoorden.''
Douglas komt uit een geslacht van zwarte academici die in het begin van de twintigste eeuw Washington tot een 'zwart Mekka' maakten, een toevluchtsoord van Afro-Amerikanen uit het zuiden van de Verenigde Staten. Een zelfbewuste zwarte klasse bouwde als antwoord op het racisme en de segregatie een eigen Washington.
Afro-Amerikanen die geen baan konden vinden, kwamen naar Chocolate City, waar het zwarte ondernemerschap floreerde. Zij openden er hun eigen theaters, hotels en restaurants. Zwarte inwoners van Washington bezaten rederijen en zelfs een oliemaatschappij.
De wijken die nu veranderen in yuppenbuurten waren voor en na de Tweede Wereldoorlog het hart van de burgerrechtenbeweging. Symbool daarvoor was de al in 1903 gebouwde True Reformers Hall, een statig pand, ontworpen en gebouwd door Afro-Amerikanen. De Howard Universiteit maakte van Washington een intellectueel centrum van zwart Amerika.
Geen enkele stad had na de Tweede Wereldoorlog procentueel zoveel zwarte academici als Washington - vaak twee keer zoveel als andere steden. ,,Deze stad was voor ons iets om trots op te zijn'', zegt Douglas.
Onvrede
Van het zwarte zelfbewustzijn is niet meer veel over. Nu overheerst de onvrede, merkt ook Lindsey Buss. Als (blanke) directeur van Martha's Table, een organisatie die voedsel en kleding verstrekt aan armlastigen, zag hij de binnenstad de afgelopen jaren voor zijn ogen veranderen.
,,Het is een gecompliceerd verhaal'', meent Buss. ,,Aan de ene kant is het niet slecht dat er iets is veranderd. Toen wij hier in de jaren tachtig begonnen, was om de hoek op W Street een openluchtdrugsmarkt. Verderop begon de rosse buurt. Het was geen goede buurt, maar wat er nu gebeurt is voor veel mensen moeilijk te verkroppen.''
De uittocht van de zwarte bevolking is niet meer te stoppen, vreest Buss, die inmiddels overweegt de activiteiten van zijn organisatie te verplaatsen naar andere delen van de stad. ,,Het is een veenbrand. Er blijft geen woonruimte voor lage- en middeninkomens over. Opeens komen er blanken naar de buurt en die kopen de boel op.''
,,Natuurlijk speelt ras een belangrijke rol. Je hoeft daar niet uitzonderlijk gevoelig voor te zijn. Het is voor iedereen te zien dat de blanken naar deze wijk komen. Afro-Amerikanen moeten vertrekken, vaak naar wijken buiten de stadsrand. Je ziet nu dat er zich, naar Frans voorbeeld, banlieues (buitenwijken) vormen.,,
De ontwikkeling is op gang gekomen door factoren buiten de Afro-Amerikaanse gemeenschap. De ooit zo populaire blanke suburbs buiten Washington zijn dichtgeslibd. Forenzen die genoeg hebben van de eindeloze files willen terug naar de stad.
Projectontwikkelaars gaan niet zachtzinnig te werk om aan die vraag te voldoen. Alles wordt gedaan om armlastige huurders uit de binnenstad te krijgen. Kranten berichtten al dat huiseigenaren bewust cheques niet innen om de huurders vervolgens op straat te kunnen zetten vanwege wanbetaling. Een andere tactiek is een pand te laten verslonzen, zodat de huurders uit ellende vertrekken.
Vergetelheid
Marian Douglas ziet het met een zwaar gemoed aan. Ze vreest dat weer een deel van de zwarte geschiedenis in de vergetelheid raakt. Eerder is hetzelfde gebeurd met de wijk Georgetown, een van de toeristische trekpleisters van Washington.
Bezoekers van de pittoreske buurt weten niet dat Georgetown ooit een centrum van de slavenhandel was, befaamd vanwege de gruwelijke martelingen die ongehoorzame slaven moesten ondergaan. De buurt is nu een blanke oase vol winkels, restaurants en bars. De zwarte bevolking - afstammend van vrijgekochte slaven - is langzamerhand helemaal verdwenen.
Van de 4800 inwoners van Georgetown zijn er nu minder dan tien zwart - een verhouding die niet geheel toevallig tot stand is gekomen. Een progressieve leider als John F. Kennedy kocht er in de jaren zestig nog een woning, onder de expliciete voorwaarde dat hij het huis niet zou doorverkopen aan een Afro-Amerikaan. De economische krachten deden de rest.
Douglas: ,,In Georgetown is nu niets meer terug te vinden van de zwarte geschiedenis'', zegt Douglas. ,,Hetzelfde gebeurt nu met de rest van de stad. Ik noem dat amoreel.''
Reageren
Indien u geregistreerd bent, kunt u hieronder reageren op het artikel. Hiertoe dient u in te loggen. Dit inloggen is mogelijk na een eenmalige registratie.
RSS