De 32-jarige Alexandra de Graaf meldde zich ruim twee jaar geleden aan bij Compassion. ,,Ik wilde graag iets doen voor mensen die het minder hebben dan wij. Het concept van het sponsoren van kinderen vind ik geweldig. Ik ben juf en heb echt iets met kinderen. Ik koos voor Compassion, omdat daar heel duidelijk Jezus centraal staat. Ik kreeg een meisje uit Thailand. Ik vind het heel gaaf dat zo'n meisje op deze manier gered wordt uit de seksindustrie. Ik geloof dat Compassion en dit kind door God op mijn weg zijn geplaatst. Vanaf het begin voelde ik een band met haar. Ik wist voordat ik een kindje zou krijgen al dat ik het zou willen opzoeken, als de mogelijkheid zich zou voordoen. Ik wilde haar laten merken dat zij belangrijk is voor mij, maar ook voor God.''

Augustus 2006 was het zover. Samen met een vriendin vloog Alexandra naar Thailand. Naast vakantie vieren stond het bezoeken van haar twee sponsorkindjes op het programma. ,,Ik heb foto's van mijn sponsorkindjes en zij hebben er een van mij, dus we herkenden elkaar direct! M'n ene sponsorkindje, Luxami, moest meteen huilen, terwijl de ander, Renuka, juist heel blij was en heel veel moest lachen! Wat me erg trof, was dat Luxami me meteen vroeg: 'Hoe is het met je vader?' Ik had haar namelijk geschreven dat m'n vader een beroerte had gehad. Ik vond het ook erg bijzonder dat ze altijd die foto van mij bij zich heeft. De sponsoring geeft haar hoop en dat is heel belangrijk.'' Met beide kinderen ging Alexandra op pad, bijvoorbeeld naar een marktje. Ook kreeg Alexandra de gelegenheid verder te kijken bij de projecten waar de kinderen aan meedoen en kwam ze bij de kinderen thuis. ,,Daar hebben we foto's en filmpjes gekeken en lekker gegeten. Het afscheid was in beide gevallen heel heftig.''

Alexandra houdt van 'haar' kinderen. ,,Ik denk nu zelfs niet meer in geldbedragen, ik denk in kinderen.'' Haar reis naar Thailand omschrijft ze als ,,leuk, leerzaam en emotioneel, maar vooral indrukwekkend en bijzonder.''

Tanzania
Ronald en Nienke Westerbeek uit Amersfoort brachten ook een bezoek aan hun sponsorkind. Ronald is hoofdredacteur van het opinietijdschrift CV-Koers en Nienke is hoofd van de afdeling Kinderen en Vrijwilligers bij de Evangelische Omroep. ,,Zo'n zes jaar geleden besloten we een sponsorkindje te nemen'', vertelt Ronald enthousiast. ,,We kozen bewust voor een kindje uit Tanzania, omdat ik in het verleden vaak die regio bezocht heb.'' De mogelijkheid van een bezoek speelde vanaf het begin: de kans leek aanwezig dat Ronald er nog wel eens zou komen. Uiteindelijk kwam Ronald de afgelopen jaren helemaal niet meer in Tanzania, dus het bezoekidee verdween een beetje naar de achtergrond. Tot ze afgelopen najaar een telefoontje kregen van World Vision. Of ze in het kader van een lokale sponsorwervingsactie in Amersfoort een bezoek wilden brengen aan hun sponsorkindje Dorikas (nu 9). Daar zeiden ze geen nee tegen. Op maandag 27 november 2006 stapten ze met hun oudste dochter Myrthe (ook 9) in het vliegtuig richting Tanzania. De vrijdag voor vertrek kregen ze echter een telefoontje met een onverwachte mededeling: Dorikas moest uit het project. Haar vader had haar moeder verlaten en volgens de lokale traditie moet een verlaten vrouw terug naar haar eigen clangebied. Zo kwam Dorikas buiten het 'sponsorgebied' terecht. De Westerbeeks kregen direct een nieuw sponsorkind, zodat ze op hun reis zowel Dorikas als het nieuwe sponsorkind Gloria (10 jaar) konden ontmoeten. Overigens wordt nu gezocht naar mogelijkheden om Dorikas en haar moeder toch weer terug te halen naar het sponsorgebied.

,,Dinsdagochtend werden we opgehaald door enkele Tanzaniaanse medewerkers van World Vision en gingen samen naar de projecten'', herinnert Ronald zich. ,,Eerst ontmoetten we Dorikas. Speciaal voor de gelegenheid droeg ze een feestjurkje. Ze was erg schuchter en verlegen. Het is natuurlijk ook best spannend als er speciaal voor jou een paar van die Europeanen op bezoek komen!'' Na de kennismaking, met behulp van tolken, bereidde 'mama Dorikas' een feestmaaltijd voor het gezelschap. ,,Voor het eten ging ze voor in gebed. Dat raakte me echt. Op zo'n moment vallen alle taal- en cultuurbarrières weg en ervaar je dat je gewoon broer en zus bent in het geloof '', vertelt Ronald. ,,Ook was het leuk om Myrthe en Dorikas samen te zien spelen, onder meer met het springtouw dat we hadden meegenomen.''

's Middags stond de ontmoeting met hun nieuwe sponsormeisje Gloria op het programma. ,,Zij vond het helemaal geweldig dat ze nu gesponsord werd en meteen haar sponsorouders ontmoette. Ruim drie jaar heeft ze hierop moeten wachten. Geen wonder dat ze voortdurend breeduit lachte. Het is ook erg leuk dat Myrthe nu vanaf het begin weet wie we sponsoren. Ze gingen meteen samen spelen. Voor haar is het nu heel concreet geworden. Zo concreet dat ze na afloop een spreekbeurt op school heeft gegeven, waaruit bleek dat ze veel van de reis heeft opgepikt! Bijvoorbeeld dat Dorikas en Gloria heus geen 'zielige Afrikanen' zijn, maar gewone meiden, net als zij, die alleen een stuk armer zijn. En dat we dus best iets van onze rijkdom met hen mogen delen.''

In Tanzania hebben Ronald en Nienke met World Vision verschillende projecten bezocht die gefinancierd worden met het sponsorgeld . Daarbij zagen ze met eigen ogen de grote betrokkenheid en toewijding van de lokale medewerkers. ,,Twee dingen vielen ons op'', vertelt Ronald. ,,De hulp is heel concreet en maakt een zichtbaar verschil. Het verschil tussen blijven hangen in armoede, of: de mogelijkheden tot een stuk ontwikkeling binnen bereik krijgen en daardoor zicht krijgen op een betere toekomst voor de hele regio. En de lokale medewerkers, allemaal Tanzanianen, zijn echt persoonlijk betrokken op de mensen''

Waardigheid
World Vision werkt vanuit het idee van 'community development' (gemeenschapsontwikkeling). Westerbeek: ,,Het geld van de sponsorouders komt ten goede aan de hele omgeving. Door de sponsoring verbeteren de sanitaire voorzieningen, medische zorg, het onderwijs en de economische ontwikkelingen. Verder ondersteunt World Vision bij het genereren van inkomsten, maar ouders blijven zelf verantwoordelijk voor hun eigen kinderen. Allemaal vanuit het idee dat je ieder mens zijn waardigheid moet gunnen.'' Dat ondervonden Ronald en Nienke ook toen ze een, voor Afrikaanse begrippen, feestmaaltijd voorgeschoteld kregen. ,,Je kunt denken dat het te veel voor ze is en je er verlegen door voelen, maar voor hun ís het ook feest! Later zei een oude, wijze Masaai-vrouw zei tegen me:  ,,Een mens is nooit te arm om te geven.'' Dat vond ik een mooie levensles om mee te nemen.'' 'Ik denk niet meer in geld­bedragen, ik denk in kinderen'


-------------
Hulporganisaties

Er zijn veel christelijke organisaties die de mogelijkheid bieden tot het sponsoren van kinderen, ouderen of zelfs gezinnen. Een overzicht in willekeurige volgorde.

World Vision:
www.worldvision.nl

Oost Europa Zending:
www.oosteuropazending.nl

Compassion:
www.compassion.nl

Dorcas:
www.dorcas.nl

Red Een Kind:
www.redeenkind.nl

Woord en Daad:
www.woordendaad.nl

Zending over Grenzen:
www.zendingovergrenzen.nl

--------------
Adopteer een oma

Naast kinderen kun je ook ouderen sponsoren. Zo heeft Stichting Dorcas het project Adopt A Granny, waarbij mensen ouderen uit ontwikkelingslanden kunnen sponsoren. Vaak leven deze ouderen in een sociaal isolement en hebben ze het ook financieel moeilijk. Nel Verbeek uit Nuenen sponsort een 'nanny' (grootmoeder) in Moldavië. In mei 2006 ging ze naar Moldavië en stapte op een morgen het huisje binnen van haar sponsornanny, samen met een coördinator van Dorcas en een persoon van het Leger des Heils die de nanny twee tot drie keer per maand opzoekt. ,,Het was heel ontroerend. De vrouw zei dat het voelde alsof je een familielid na lange tijd weer terugziet. Dat vond ik heel herkenbaar.'' Het grootste probleem tijdens de ontmoeting was natuurlijk de taalbarrière. ,, Als cadeau heb ik haar een boek met plaatjes van Nederland gegeven. Verder hebben we samen in haar keukentje iets gebakken.'' Nel Verbeek nam haar granny ook mee naar een restaurant. Dat vond ze heel ontroerend. Voor de granny was het de tweede keer in haar leven dat ze in een restaurant kwam. 'Dat ik dit nog mag meemaken', zei ze na afloop. Het sponsorgeld voor granny's wordt besteed aan onder meer de betaling van gas, voedsel en medicijnen. Het bezoekt vergroot de betrokkenheid, aldus Verbeek. ,,Na het bezoek ben ik meer betrokken geraakt op mijn granny. Zo schrijf je makkelijker en vaker een kaartje naar haar.''

Reacties